KERSVERS

 


Dinsdag 31 maart 2009.

Zeer zonnige dag, in Den Haag aan de Hogeweg wakker geworden, in de voortuin op het terras koffie gedronken. Gisteravond nog een privé-concert voor huiselijk gebruik van Frederieke........: twee ontroerende Beethoven-getuigenissen, jubelend en parelend.
Langs Blauw-Wit in Gentsestraat langs de boulevard, breed strand, flaneurs, de tijdeloze zeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee - o horizonder.Vieil Océan, je Vous salue!
Een kibbelingetje, en weer huiswaarts, nadat Edith haar verrichtingen aan de Scheveningseweg achter de rug had; slechts 1 bollenveld gezien op de A 44, die wij altijd verkiezen boven de A 4, terug niet via afgesloten Hubertus-tunnel (een aanwinst!) - veel geüniformeerden, blauw, geel en oranje - afsluitingen all over om de Haag Staf Inn (bewindvoerders uit 70 landen) in 1 dag in staat te stellen de mensenfamilie F.N. Angsthaai van een vredige toekomst te voorzien. Bloed aan ieders handen.

+

Hét moment om van mijn hartslag te getuigen, alsmede een inhaalmanoeuvre.
Maandelijks krijg ik onder ogen het programma van de Stichting Perdu, het unieke Amsterdamse literair centrum, dat elke vrijdagavond avonden organiseert, en daarnaast dagelijks van 13 tot 18u (za tot 17u) een boekhandel (nieuw, ramsj en 2ehands), gespecialiseerd in poëzie, exploiteert. Kloveniersburgwal 86, 1012 CZ Amsterdam, 020-4220542, www.perdu.nl - perdu@perdu.nl.
Op het programma van april vielen mij de Boekhandel Signaleringen op, dit keer gewijd aan de Brumes Blondes bundels, uitgegeven door Laurens Vancrevel.
"Vier juweeltjes uit onze boekhandel. Onopvallend omdat het kleine bundels zijn. Maar o zo mooi in hun presentatie. Voorzien van prachtige tekeningen en altijd met een nawoord, een verantwoording en iets over de auteur."
Dat liegt er niet om; vier titels worden in zes regels omschreven: Jan Schlechter-Duvall: Een onordelijk leven (uit 2008), L.Th.Lehmann, Beeldende kunsten (2008), Anaïs Nin, Huis van Incest (2006) en Jak van der MeulenIJsvariaties uit 2005.
Ik zou er hier meer kunnen noemen; de reeks die in de jaren '60 gestencild een aanvang nam, is een belangrijke hoogsteigen bijdrage aan de geschiedenis van het surrealisme in Nederland.
Ik ben dan ook zeer verheugd en dankbaar, dat Laurens Vancrevel een keuze heeft gemaakt voor een deel in de reeks, getiteld HARTSLAG Verkenningen van een experimenteel 1949-1960.
Het samenvallen van poëzie en leven, noemt Laurens Vancrevel zijn nawoord bij de bundeling van een vijfttigtal teksten, in overleg met mij samengesteld, die ik in de genoemde jaren schreef in blurb, Ad Interim, De Gids, Podium, De Groene Amsterdammer, Schrijvers Almanak, Litterair Paspoort, en de Cartons voor Letterkunde.

+

Een ander heuglijk feit is de vernieuwde herdruk van mijn Goede raad is vuur, een poëtische handreiking die bij uitgeverij Passage in Groningen op de werf staat. Joep Bremmers heeft mij hierin zeer bijgestaan; wij onderhouden een intense e-mailcorrespondentie en het wachten is op mijn Vijf jaar later..
Wanneer begint 'later'? Daarover later; een Engel van Vrede zweefde boven Den Haag vandaag,
Hij/Zij doet u de groeten. Simon Vinkenoog, uit Verweggistan.


Maandag 30 maart 2009

Volop Zon. Edith onweerstaanbaar getrokken door de tuin waar wij de zomer weer zullen doorbrengen; ik blijf thuis om me aan schriftuurlijke aangelegenheden te wijden. Zomers niet meer deze dagelijkse communicatie, waar soms van waarlijk contact gesproken kan worden.
Ook de kranten niet meer op de dag van verschijning; maakt het wat uit? Easy does it: steeds meer, al ben ik natuurgetrouw altijd op mijn qui vive, en in montere staat.
Werkweek.
Be Here Now - Remember?
De dvd Louter genieten, waarop men dat een uur met Simon, Edith, Armand & anderen kan doen, een prima productie van Jan Schuurman van The Van Studio in Spakenburg (www.thevan.nl), waaraan vijf jaar met tussenpozen & plezier besteed is, is verkrijgbaar bij Bol.com voor € 13.99; van 1 tot 5 april gratis geleverd.

+

Met toegenomen spanning (al staat het einde vast) De Klopjacht (in het Engels Takedown) uitgelezen, 'het waargebeurde verhaal van de jacht op 's werelds meest gezochte computercrimineel', dat me een absolute must lijkt voor belangstellenden in de geschiedenis van het Net, en de beveiligers bij netwerksystemen..
De Japans-Amerikaanse Tsutomu Shimomura leidde, bijgestaan door de New York Times-journalist John Markoff, namens benadeelde telefoonmaatschappijen de jacht op de zich in cyberspace onaantastbaar achtende documenten-stelende oplichter Kevin Mitnick. Zijn arrestatie werd in 1995 wereldnieuws; het boek van 320 pagina's verschaft een verbluffende blik op een wereld die deze lezer peroonlijk niet kende (Contact, 1996).
Toeval speelt weer een rol: eerst meldt gisterenavond - ik had het boek net weggelegd - het televisie-nieuws, daarna vanochtend in elk geval De Volkskrant:
" 'GhostNet' spioneert in 103 landen.
TORONTO Onderzoekers van de universiteit van Toronto hebben een netwerk ontdekt dat ongeveer 1300 computers in 103 landen bespioneert. Volgens de Canadese onderzoekers zijn documenten gestolen uit honderden kantoren van overheden en particulieren.
GhostNet, zoals ze het netwerk noemen, kan op afstand de webcam en de microfoon van de besmette computer aanzetten. Zo worden mensen bespioneerd die zich bij de computer bevinden.
De meeste spionerende computers staan in China. De onderzoekers waarschuwen echter voor de conclusie dat Peking betrokken is bij de operatie: er zouden ook partticulieren of een commercieel bedrijf achter kunnen zitten.
Het netwerk werd ontdekt toen de Tibetaanse regering in ballingschap onraad rook en de Canadese experts inschakelde. Deze ontdekten dat de e-mailserver van de organisatie van de dalai lama was besmet. Doelwit waren kantoren van de dalai lama in India, België, Engeland en de VS.
De Chinese overheid lijkt soms door GhostNet vergaarde informatie te bezitten. Zo nodigde de organisatie van de dalai lama eens per e-mail een diplomaat uit. Die kreeg toen een telefoontje van Peking die de ontmoeting afraadde. ANP."

+

Ik nam een kijkje op (mij van harte aanbevolen!) plukdenacht.web-log.nl, en las de afgelopen nacht gemaakte notitie; overdacht daarna Allen Ginsberg's dictum: When the Spirit doesn 't lead, no use writing!
Schrijven over een writer's block is zo not done... schrijf dan over het Niets, dat is voor zovelen een Zwart Gat. Nothing lies beyond Here. Op www.bobdylan.com is vandaag een lied van zijn nieuwe cd gratis te downloaden, dank je voor de e-tip, forever young Peter!

+

"Wij leven in een gesloten wereld waarin de referentiepunten steeds weer naar het herkenbare verwijzen. Soms bieden beweeglijke invalshoeken, afwijkende inzichten ons vluchtig een blik op de mogelijk originele opvattingen over de werkelijkheid, maar ze blijven sporadisch. We zouden meer moeten zoeken op vergeten plekken, in vergeten teksten om nieuwe beelden te vinden die nog over een onvoorspelbaar vermogen beschikken. In onze geest blijven oude vastgeroeste denkbeelden rondspoken. De verschillende pogingen creativiteit in het denken in te passen blijven ontoereikend. Zelfs het abstracte heeft het denken vastgezet. Ook het beeldende denken bevindt zich in zijn zuivere vorm, zonder verhaal en zonder leven, in een bevroren toestand. Het land van de verrassing raakt verder en verder verwijderd. Iedereen is gevangen in het spektakel, iedereen is in de greep van de voorspelbare geënsceneerde actualiteit.(...) Het nieuwe denken over ruimte en tijd is niet af en zal nooit af zijn. Het zal dat pas zijn als ermee geëxperimenteerd wordt, d.w.z. als het vertaald wordt in experimenten in andere gedragsvormen, denkwijzen. Op een of andere wijze zal het verbonden moeten worden met de verbannen dromen, bizarre gebeurtenissen in verleden, heden en toekomst. Ook kunnen een kunstzinnige uitbreiding van oude mythen en vooral een gepaste ontregeling van het denken bruikbare middelen zijn."

Uit Rene Sanders' voorwoord bij een nieuwe uitgave van RIZOOM van Gilles Deleuze en Félix Guattari, een boekske uit 1976 van 56 pagina's van verregaand belang, in 2004 verschenen bij de libertaire uitgeverij Spreeuw, postbus 411, 3500 AK Utrecht.
De inleiding van Monique Scheepers is weer een inleiding tot hun hoofdwerk Mille Plateaux, een theoretisch handvest. "Hun roep om anders, niet-hiërarchisch, onsystematisch, meer nomadisch te denken klinkt nu voor velen als een echo uit de moderne tijd en is derhalve bijgezet in het archief van het instituut voor het moderne archeologische denken."
Het nomadisch denken. Boek als bril (Proust) of gereedschapskist (Foucault).
"Er is geen dood van het boek maar een nieuwe manier van lezen. In een boek valt er niets te begrijpen, maar er is veel waar je gebruik van kunt maken. Niet iets om te interpreteren of om te betekenen, maar veel om mee te experimenteren. Een boek moet met iets een machine maken, het moet een stukje gereedschap voor een buiten zijn. Geen representatie van de wereld, noch een wereld als een betekenisdragende structuur."

Interessant. Als alles. Nieuwe woorden voor oude. Wat ligt er achter de geconditioneerde reflexen? Een woestijn, een en al horizon? Hoe vruchtbaar zijn ideeën; hoe oud en vertrouwd kunnen zij nieuw blijven, gemeend & doorvoeld, elke generatie opnieuw? Rechtvaardigheid. Vrijheid. O eenzaam eiland in een oceaan zonder einde. Leven op Aarde, wat houdt het in?
Hoog geschatte groeten, medereizigers. Simon Vinkenoog, proefdiermens.


Zondag 29 maart 2009

Het avondlicht moet nog wennen aan de zomertijd; wij zagen vanochtend Wim Brands en de schrijver van een boek over professor Bastiaans, en begrijpen weer dat het laatste woord over LSD nog niet gezegd is - in elk geval nog even niet hier.
Eigen strelingen. En die van de zon, wij lieten Afghanistan bij Buitenhof achter & brachten de middag in ons eigen Buitenzorg door. Gisteren aldaar een uiterst genoeglijk samenzijn bij de opening van de tentoonstelling van Hans Gritter's aquarellen; veel vrienden uit Ruigoord. Vandaag vooral voor Edith veel te doen.
Met knutselpapiertjes en hebbedingetjes, voor een nieuwe tak bij Pinokkio aan de Totem der Nutteloze Dingen (vanwege de vingeroefeningen), zat ik in Datsja Eden met de Zibro-Kamion behaaglijk verwarmd, terwijl mijn geliefde buiten met de schoeisnaar rond ging om drie braamstruiken tot aan de wortel te verwijderen (opgeschoten tussen rozen ander [prikkelwerk), en ik nog wat harkte en opschoonde (humus), tussen de lectuur van Breton's Vases Communicants (drie brieven van Freud, kostelijk!) en aantekeningen voor komende aangelegenheden door.
Ook ik flaneerde uiteraard door ons 400m2 tellende domein vier rustplekken: bank bij de vijver, bank voor Datsja Eden, bank in de zonne-hop-hoek (boven ons hoofd uitgroeiend in een vlier aan de bosrand) en bank voor Huize Morgenland, aanpalend. Brood & kaas voor koolmezen en 1 roodborst. Luilekkerland, luilebberland, luiletterland - nog geen lappenmand.
Thuisgekomen bracht ons een e-mail met bijlage van Joep Bremmers een grote verrrassing, een 35 minuten durende film van Henri Michaux over mescaline en hasjisj Images du Monde Visionaire, gemaakt door Eric Duvivier van Science Films in opdracht van de farmaceutische firma, fabrikant van LSD25 Sandoz in Bazel voor educatieve doeleinden gemaakt.
De film zag ik twee keer in Parijs, 21 en 22 februari 1964, samen met cineast Louis van Gasteren en psychiater Stephen (Steve)Groff; Henri Michaux bezochten wij de derde dag - in het Amsterdams Stedelijk Museum had ik zijn tentoonstelling gezien (een keer op de vernissage, de tweede keer op mescaline). Kort doorna zou ik een 70-daags dagboek ter publicatie bijhouden: LIEFDE (in 1965 bij de Bezige Bij verschenen). In het Voorspel van dit boek, op pagina 44, wordt van dit bezoek gewag gemaakt.
Met deze - nog immer! - een verrassing, een prachtig gemaakte surrealistisch & psychedelische film van 35 minuten, twee keer Franstalig commentaar van Michaux - luister goed! - laat ik mijn bezoekers achter. Neem er de tijd voor, steek nog eens op, zou ik zeggen, en geniet. Don't worry! Be happy! Simon Vinkenoog, Tijdspanner.

http://www.ubu.com/film/michaux_images.html

"Colofon: Wat te zeggen, een tekst van Simon Vinkenoog, verscheen in februari 1964 bij de Arcadia Pers te Bloemendaal, in een oplage van 100 genummerde en door de auteur gesigneerde exemplaren. Daarnaast werden 20 exemplaren gedrukt, gemerkt H.C., welke ter beschikking van de auteur kwamen. De tekening op het omslag is van Henri Michaux. Het telegram op de achterzijde van het omslag van Allen Ginsberg."
Mijn tekst was bedoeld als pleidooi in mijn eerste marihuana-proces; ik werd van voorlezing weerhouden door mijn advocaat mr. Herman Kater, zaliger nagedachtenis. De Arcadia Pers was het speeltje van Noud van den Eerenbeemt, kabbalist & boezemvriend.


 

Zaterdag 28 maart 2009


Hans Gritter: Ven III

Een aquarel van Hans Gritter (1942), in de natuur van Noord-Brabant: over enkele uren open ik een kleine tentoonstelling van zijn werk in het verenigingsgebouw van Tuinpark Buitenzorg aan de Zamenhofstraat 41 in Amsterdam-Noord. Mooi weer; zon schijnt - het zal ongetwijfeld een plezierige bijeenkomst worden.
Verder haal ik geen nieuws uit de kranten van gisteren & vandaag; d.w.z. ik neem ze door, maar ga er voor Kersverslezers geen krenten uit halen. Het is mooi weer; de tuin lokt. Er zijn plenty andere dingen te doen dan achter de PC te zitten. Wij wensen iedereen een jubelend weekeinde toe. Edith & Simon - voorjaarsverliefd.


Vrijdag 27 maart 2009

Half twaalf; van alle kanten komen ze langs: schoolklassen op weg naar Theater Carré, hier zo'n honderd meter vandaan. Wat gaan ze zien? Vol verwachting, opgewekt! Een echt uitje! Adolescent geroezemoes; in de voormalige Stadstimmertuinen hierachter is een ROC-Beauty Salonopleiding; in speelkwartieren hoor je soms geëxalteerde gilletjes... een loverboy in de buurt?
Van het nieuw aangelegde zebrapad - in verband met de bouw van een nieuwe brug naast de Hoge Sluis - wordt druk gebruik gemaakt: je zou er een camera op willen laten draaien - wat ik vroeger wel eens dacht, als de ASVO-school vol hippe kinderen uitging en zij zich joelend naar buiten storten: al die afghaanse jasjes!
Wij zijn nog niet uitgespiegeld, licht en schaduw vallen voortdurend binnen, in de realiteit en de literatuur/lectuur die vaak samenvallen: I love synchronicities! Toeval en geluk: heerlijk huwelijk. Ik ben ik. En zij is zij. En samen zijn wij WIJ: vrij & blij.

+

Over e-readers gaat het; er verschijnen steeds meer e-books; mij nog niet gezien, zoals ik zo vele geneugten van de digi-cultuur ongebruikt laat; geen iPod, MP3 - nauwelijks knippen & plakken: het meeste is eigen fabrikaat, eigen oogwenken & eigen ervaringen. Lichamelijk beleefd; het is nu eenmaal de wijze waarop de geest zich uit, van Hadewijch over wie Piet Gerbrandy een mooi verhaal heeft in de wekelijkse Cicero-bijlage van de Volkskrant vandaag, tot en met Jeroen Brouwers, die een antwoord kreeg op zijn Vloekschrift van Jelle Brandt Corstius, die wees op de mogelijklheid dat auteurs hun werk in eigen beheer kunnen uitgeven, en enkele briefschrijvers: een aanmoediging, een jammer van het schelden en een openbare bibliothecaris.
Arjan Peters komt tot een bespreking van Brouwers Sisyphus' bakens (Atlas/Noli me tangere, 176 blz., € 15.-). Hij vindt het terecht dat Brouwers de eerbiedwaardige, om de drie jaar uitgereikte Prijs der Nederlandse Letteren 2007, een bedrag van 16.000 euro weigerde, terwijl een blijkbaar nietszeggend filmpje van 18 minuten over hem 32.000 euro had gekost.
"Nadat de Taalunie-ministers hadden vergaderd, kon het prijzengeld ineens toch worden verhoogd tot 40.000 euro - maar dan niet meer voor Brouwers, want die had het verbruid. De eerstvolgende laureaat, die al dit jaar zal worden aangewezen, mag daar echter wél op rekenen. Welke schrijver gaat zich daar voor lenen?" Eventuele juryleden werd meegedeeld dat het verboden zou zijn Brouwers alsnog te bekronen; ook zouden zij aan de recente geschiedenis niet mogen refereren: het verbod is in de protocollaire reglementen opgenomen.
Peters noemt de namen van de juryleden: Anne Marie Musschoot, Marion Bloem, Herman Pleij, Yra van Dijk, Dirk de Geest, Mark Schaevers en Ismène Krishnadat. "(Wie? Een lerares in Paramaribo die het leuk dan wel dolletjes vindt in eigen beheer verhaaltjes uit te geven)"
Hij vraagt zich af of de juryleden kennis willen nemen van Sisyphus' bakens. "En kan de nieuwe Jan Lul straks met een schoon geweten naar Brussel...(...) Er is eigenlijk maar één reactie mogelijk, als de nieuwe laureaat over enig karakter beschikt: weigeren."
Zo luidt ook de titel van zijn bespreking: Welke Jan Lul aanvaardt de Helahola-prijs?

+

Even weg van Neerlands Letterland. Met licht kun je alles (Nanofysica - dansende atomen); volgens prof.dr.Theo Rasing zijn honderdduizend keer snellere computers mogelijk ("De theorie voor wat we doen, is er eigenlijk nog niet. We zijn een experimentele groep, maar inmiddels hebben we de aandacht van goede theoretici getrokken.") Spiegels in de ziel. Spiegelneuronen. Twintig jaar geleden had niemand vermoed dat er zo'n type cel bestond. "Spiegelneuronen maken mensen open minded." Marco Iacoboni. Clusterkristallen. Nederlandse chemici stellen de oude theorie over kristalvorming bij. Foucault. Deleuze. Ernst Jünger.GPS-locatiemedia : Deze technologie levert een nieuwe ruimtelijke ervaring op. En het laatste woord is hier aan Karin Spaink: "Wie weet is het grootste verlangen van robots de eerste zes miljoen decimalen van pi tot een muziekstuk om te bouwen."(Knipseldienst).(Levenslange collage).

+

In Afghanistan gaat het slecht, concludeert de Australische militair adviseur David Kilcullen (1967), schrijver van The Accidental Guerilla (Oxford University Press) 'De huidige missie heeft volgens hem een kritiek moment bereikt. Het conflict is nog te winnen, maar daarvoor is een gezamenlijke inspanning van vijf tot tien jaar nodig. En een nieuwe invalshoek: de vijandgerichte benadering moet plaats maken voor een bevolkinsgerichte benadering. Concreet: minder jagen op strijders en dorpelingen beter beschermen.'
Lessen van Vietnam niet vergeten, noch het artikel dat T.E.Lawrence (Seven Pillars of Wisdom) over guerilla warfare schreef in de Encyclopaedia Britannica:
"In fifty words: Granted mobility, securiy (in the form of denying targets to the enemy), time and doctrine (the idea to convert every subject to friendliness), victory will rest with the insurgents, for the algebraical factors are in the end decisive, and against them perfections of means and spirit struggle quite in vain."
Kortom: de militair adviseur zegt het, Lawrence (King of Arabia) schreef het - door mij in 1961 in blurb 1/9 geciteerd - en ik lees het in Noël van Bemmel's artikel over Kilcullen's boek De olifant weer tot muis maken: het Westen is in een traditionele valkuil gestapt.
"Met name de VS hebben zich laten provoceren tot een uitputtingsslag die niet is vol te houden. Om een Vietcong-leider uit de jaren zestig te parafraseren: ze hebben van een muis een olifant gemaakt. De kosten in termen van geld, mensenlevens en politiek kapitaal zijn niet lang op te brengen."

+

Het 36 pagina's tellende Cultureel Programma (april-augustus 200-9) van Maison Descartes (Institut Français des Pays-Bas) aan de Vijzelgracht 2a, 1017 HR Amsterdam geeft tweetalig informatie over komende activiteiten. Nederlandse scholieren maakten een voorstelling naar aanleiding van het 250 jaar jubileum van Voltaire's boek Candide: dinsdag 7 april gratis toegang. Een Zomerfeest in de tuin zaterdag 20 juni, gezellig zomermoment. (d.pin@maisondescartes.nl - 020-5319520.)
Lezingen, tentoonstellingen, evenementen: woensdag 15 april om 20u een Rencontre avec Tahar Ben Jelloun, in 1944 in Marokko geboren, sinds 1971 in Frankrijk verblijvend - een machtig auteur, van wie ik in mijn laatste dichtbundel Zonneklaar (Passage, 2006) het volgende motto opnam; mijn laatste tikketik hier. Met voorjaarsgroeten: zwijgen is inderdaad een misdaad.
Simon Vinkenoog, Jagersman.

Entre le silence meurtri et le balbutiement désespéré, la poésie s'entête à dire. Le poète crie ou murmure; il sait que se taire pourrait ressembler à un délit, un crime.

Tussen de gekwetste stilte en het wanhopig stamelen, blijft de poëzie hardnekkig aan het woord. De dichter schreeuwt of fluistert; hij weet dat zwijgen zou kunnen lijken op een misdrijf, een misdaad.
Tahar Ben Jelloun, voorwoord bij La remontée des cendres (Ed.du Seuil, 1991).


Donderdag 26 maart 2009

"Niets is begrijpelijk zonder licht en schaduw.
Licht en schaduw worden geboren uit Licht.
Licht is wat de duisternis uitbant.
Schaduw is de onderdrukking van licht."

Leonardo da Vinci, Codex Atlanticus

Uit de schaduwen komen.
Aan het daglicht
treden; zo noemde ik het dagboek dat ik voor de uitgeverij Orion (Desclée de Brouwer) in 1971 schreef, nadat mij gevraagd was om een novelle. Andere boeken van mij zijn op deze wijze tot stand gekomen, Stadsnatuur (1986), uiteraard Liefde (1964) en Tegen de wet, dat ik in het Utrechtse huis van Bewaring in 1965 bijhield. Pas verschenen in 1981, toen Ton van Rheen van uitgeverij Corrie Zelen zich over mij ontfermde en een handvol boeken van mij op de markt bracht. Waarvoor nog altijd dank.
Altijd ('altijd') was er iets in mij, dat zich afspeelde op het moment dat ik mij aan het schrijven zette, ontroeringen als het een gedicht werd, overwegingen als het geformuleerd moest worden. Daarover reflecteren, om me heen kijkende, al schrijvende, soms me verliezend in een zin die maar bleef kruipen, terwijl ik iets onverbiddelijks zo kort en bondig mogelijk had willen zeggen...
Zoveel dat mij voor ogen kwam, dat zich ooit had afgespeeld, ervaringen die ik meemaakte of onderging, ondervindingen om te delen, mee te delen: in het volle licht.
Wat mij beroerde, zou iedereen raken; hoe persoonlijker - hoe universeler. Ik ben er nog steeds van overtuigd. Ik had het gevoel dat de evolutie zich in mij voltrok, dat ik éen voor éen (soms plotseling & onverwacht ter plekke psychedelisch geïntensifieerd & gemultipliceerd) door chances & changes heen ging, die mijn waarnemingen wijzigden. Aan een reader over avantgarde & underground die ik voor Meulenhoff Educatief in 1974 maakte, als profiel bij een literatuurgeschiedenis die Het spel en de knikkers heette, gaf ik de ondertitel De ervaring van de verandering van de ervaring mee, door de ijverige typograaf met enige moeite tot lemniscaat gevouwen.

+


Vlnr: Freek Polak, Prem als Klaas, geflankeerd door twee groene pieten, en Ben Dronkers
bij de opening van het Hasj Museum, Amsterdam november 2008

Elke televisiekijker kent hem, de heerlijke heethoofd Prem Radhakishun, die naast zijn advocatenpraktijk zeer actief bezig is, als columnist van leer trekt en zich zelfs als onderwijshervormer heeft laten gelden.
Ik mag hem graag, hij is een van mijn meest geliefkoosde dwarsliggers (naast Midas, Hugo, Youp, Max, Maarten en enkele andere minder in het oog tredenden); ik heb hem afgelopen week twee keer op t.v. gezien met het goede, zo niet briljante idee om de crisis productief te maken: de export van marihuana op ons te nemen, aan de hand van enkele burgemeesters die al eigen kweekgelegenheden wilden creëren.
Gisteren trof mij zijn het laatste woord-stuk in Het Parool: Het is géén bonus! Ik lees zijn stuk en hoor tegelijkertijd zijn stem; een verschijnsel dat zich soms, vaker, voordoet - meest bij het lezen van dichters van wie ik ook de stem ken.
Ik haal wat krenten uit zijn pap:
"Perceptie en de waarheid. Daar draait het om bij massamedia. Elke keer verbaas ik me er weer over hoe gemakkelijk mensen kunnen worden gemanipuleerd. Joris Luyendijk schreef er een boek over. Raoul Heertje probeerde het onder de aandacht te brengen in de achtdelige tv-serie Heerlijk eerlijk Heertje, en er zijn talloze tv- en radiodocumentaires geweest waarin werd getracht het fenomeen verdraaïing van feiten onder de aandacht te brengen."
Prem R bedoelt het geschil om de aandelen die de nieuwe chief financial officer bij het ING meekrijgt, en die volgens hem geen bonus, extra beloning, maar deel van het salaris zijn. Misschien had de regering ING, Fortis en de ABN Amro failliet moeten laten gaan: "Er was dan een curator benoemd en de banken zouden een doorstart maken. Uit hun as zouden nieuwe banken herrijzen waar bestuurders veel lagere beloningen zouden krijgen."
"Ook hier werd door het grote geld een perceptie gecreëerd. De perceptie dat de economie zou instorten als de banken zouden omvallen. Hallo, wakker worden! Het is maar een mening, het is maar een theorie. En de theorie wordt gevoed door mensen die er belang bij hebben. Nu het grote geld zijn belangen veilig heeft gesteld, maken we ons massaal druk om een paar miljoen. Alsof u zich heeft laten oplichten voor honderdduizend euro en u vervolgens gaat klagen over het tientje dat u heeft moeten betalen voor het taxiritje naar de oplichter."
"Ik vrees dat het de komende tijd erger gaat worden. (...) Ook de komende jaren zullen schandalen alleen aan het licht komen als er recalcitrante burgers zijn die het opnemen tegen de patjepeeërs of als er een klokkenluider het nieuws naar buiten brengt.
En dan is het nog de vraag of we deze mensen zullen geloven. Want voor u het weet zullen de manipulatoren ze afschilderen als gekken en zal het grote publiek zich weer een perceptie laten verkopen en niet de feiten. Maar ach, wat dondert het. Als u zich maar gelukkig voelt, hè? Slaap allen lekker."
Tot zover een gecondenseerde versie; voor reacties staat vermeld p.radhakishun@parool.nl. Doe hem de hartelijke groeten.

+

TRANCE. Een geestverruimend festival wordt aangeboden, van 1-5 april (www.trancefestival.org) dat zich afspeelt in Amsterdam (Tropentheater), Rotterdam (De Doelen), Utrecht (RASA) en Antwerpen (Zuiderpershuis). Het betreft optredens van de Gnawa (Gnaoua) uit Mali en Marokko, TranceMission uit Afro-Europa, Zen uit Japan, Voodoo uit Benin en Soefi uit Pakistan, Iran en Turkije.
Toen Peter ten Hoopen zag (in 1968) hoeveel belangstelling ik had voor het door hem in 1967 aangeschafte boek TRANCES, gaf hij het mij spontaan ten geschenke, waarvoor alsnog dank.
Het citaat van Nobelprijswinnaar Linus Pauling boven de inleiding van Stewart Wavell heb ik het mijne gemaakt: "I know: discoveries will be made that my imagination is incapable of conceiving. I await them with curiosity and enthusiasm."
Uitgever Allen & Unwin schrijft bij dit boek van Stewart Wavell, Audry Butt en Nina Epton, dat in 1966 verscheen:
"Trances is a strangely disturbing, even prophetic book. Through a gap in the scientific curtain, it reveals glimpses of trance rites and shamanistic skills showing what lies in store for humanity once the techniques of trance become available to all.
Trances is disturbing because each of the many experiences described by its three authors - fantastic as they may sometimes appear - is true."

+

Waarom mannen troep verzamelen en vragen stellen die niemand kan beantwoorden is de titel van een toneelstuk dat tijdens het Festical Cement in Maastricht van 1 t/m 5 april wordt gespeeld in een loods aan de Sappeursweg. Theatermaker Albert van Andel over zijn stuk 'over gekke uitvinders die in schuurtjes zitten te knutselen.'
" Al jaren is mijn vader, Pek van Andel, bezig met een proefschrift over serendipiteit: toevallig iets vinden terwijl je op zoek bent naar iets anders. Hij heeft een lijst van minstens honderd van die toevallige uitvindingen, van penicilline tot polyethyleen en vloeipapier. Fascinerend. Het zijn die mensen die tegen beter weten in naar iets op zoek zijn, de realiteit niet accepteren zoals die zich aandient en alles voor mogelijk houden. Uiteindelijk bepalen zij hoe de wereld eruit ziet, door hun geweldige uitvindingen, die overigens niet altijd zo milieuvriendeijk worden gebruikt."
Aldus door Truus Ruiter hedenochtend in De Volkskrant opgetekend.

Waarmee ik deze ogenschouw voor vandaag beëindig. Gegroet, happy few! Simon Vinkenoog, pijnbestrijder.


Woensdag 25 maart 2009

Daar zijn we weer. Opnieuw een uitstapje naar het SoundCircus van Kees Kroot & Kompanen; thuis terug eerst de e-mailbox openend. Soms inderdaad een interessante verrassing; een landgenoot in Vancouver - e.mail-pal geworden (dagelijks voor goed nieuws Kersvers consulterend) vestigt mijn aandacht op http://www.youtube.com/watch?v=f09lQ8Q1iKE alwaar ik even adembenemend elf minuten heb doorgebracht bij Chris Jordan met zijn Picturing Excess. Houd ze er even voor over in je tijdschema. Dankje, tijdgenoot.
Zelf surf ik niet meer zoveel in het wild rond als toen ik voorjaar 2004 aan dit Journaal begon; wat ik overhield (overigens niet up to date gehouden) is de link Simon surft, waaraan toegevoegd - voor degenen die het (nog) niet wisten, een aantal links mij door Erik (Spinvis) de Jong aanbevolen. Zie overigens www.spinvis.nl voor de volgende knipoog.

+


Deze mooie foto van Thea Keizer (overleden 2005) en Robert Jasper Grootveld (overleden 2009) trof ik aan in een mapje foto's, gemaakt bij de verschijning van een eerste publicatie (een documentaire?) van Nicole Maalsté, die de zogeheten drugsproblematiek leerde kennen bij haar studie aan de Universiteit van Utrecht: deze foto is van vijftien jaar geleden. Zij is ondertussen expert.
Voor die gelegenheid bijeengeroepen en gekiekt werden de Leidsepleiners die zij geïnterviewd /gefilmd had, voor zover nog aanwezig: ik blader. Rob Obbes, Barry Niekamp, Gerrit Lakmaaker, Emanuel Lorsch en mijzelf. Bert Hiddema, Ingrid Valerius, Edith aan mijn zijde uiteraard, afzonderlijk en gezamenlijk koutend en keuvelend..
Als toevoeging aan het nog altijd niet afgesloten levend bestaan van de Klaas-profeet. Het banier dat te zijner nagedachtenis door Tjebbe van Tijen op het Spui werd onthuld, is nu aan te treffen op vk.nl/oog.
Op www.ruigoord.nl kwam ik ook de begrafenisceremonie, op Zorgvlied gefilmd, tegen.

+

Het eigen spoor terug vinden. Ooit gelezen boeken, namen ter kennisgeving aangenomen, begrippen geleerd en vergeten, te boven gekomen hindernissen, voorvallen waaraan je herinnerd moet worden. Soms kom je een pionier tegen, wiens naam vergeten lijkt. Blijkt die toch nog te bestaan: veel te checken en te dubbelchecken. Meestal in mijmeringen, niet achter dit apparaat.
Veel leesplezier beleefde ik aan de 18 pagina' s, in de vorm van een lezing, deel uitmakend van een boek in wording: Dialectiek van de hebzucht - Luisteren naar de stilte onder de krach.
Als ik er uit citeer doe ik het geheel tekort; ik heb ook geen behoefte aan indammen en condenseren. Ik wil daar ook de auteur, Govert Derix, toestemming voor vragen.
Zijn idee om momenten van bewuste stilte te betrachten tijdens grote conferenties zou an sich al een uiterst goede start zijn voor de V.N.- Conferentie over Afghanistan die volgende week dinsdag in Den Haag zal worden gehouden. Als er tijd voor is, naast de plichtplegingen, de wandelganggesprekken, het aanhoren van redevoeringen, het maken van foto's, de persconferenties?
Verwacht worden de Afghaanse president Karzai, de Amerikaanse Hillary Clinton plus haar collega's buitenlandse zaken uit nog 72 andere landen, secretaris-generaal van de VN Ban Ki-moon, de NAVO, de Europese Unie, de Wereldbank, het IMF en nog tal van andere organisaties. (NRC Handelsblad gisteren voorpaginanieuws: Waarom kreeg Nederland de Afghaanse top?)
Leve Barak Obama, die heeft verordonneerd de papapervelden niet langer te vernietigen. Goed begin. Op naar de happy ending! Voer voor nieuwsgierigen & mensen die begaan zijn met het lot van de wereldgemeenschap.

+

Shinto in Amsterdam: de lente in met sake. Amsterdams dagblad Het Parool maakt melding van de Shinto Foundation, die met initiator Paul de Leeuw, al enige decennia een van de twee niet-Japanse Shintomeesters in Europa, Shinto-onderricht geeft en ceremonieën uitvoert.
"Shinto is een natuurfilosofie die aan de basis ligt van de japanse cultuur en veel ouder is dan het boeddhisme. Er is geen god, geen boek en er zijn geen dogma's. De harmonie tussen mens en natuur staat centraal. Die harmonie wordt bereikt door meditatieoefeningen en reinigingsrituelen, misogi."
De school is gevestigd in het Vierwindenhuis op het Windroosplein. Info www.shinto.nl
Waarvan acte: mondiaal gedacht, locaal gehandeld. Gedag, Simon Vinkenoog, Berichterstatter.


 

Dinsdag 24 maart 2009

Qui est là? Ah trés bien; faits entrer l'infini.
Louis Aragon, poète surréaliste.

Jarig Jetje; ik begon te zingen. Edith wist niet wat ulevellen waren. Van Dale geeft antwoord: 'ulevel: stukje gekookt of gebakken suikerwerk, karamel, meestal in een kleurig papiertje gevouwen, waarbij vroeger vaak een rijmpje ingesloten was.'
Rijmpjes herinner ik me niet meer; wel de wetenswaardigheden op de verpakking van Autodrop; ik heb er ooit een verzameling van aangelegd, die even ondergesneeuwd is geraakt als mijn zandverzameling die ik dankzij Gerda en Jan Kooger ( en eigen inbreng) vanaf de verste stranden ter wereld bijeen heb mogen halen; twee onuitgepakte kistjes.....Zo de regenboog-verzameling. Of de gaten. Alles, evenals in Gust Gils' Muzeum van Kleine Kurioziteiten, tweedimensionaal en minimaal. Hoe kleiner hoe leuker.
Jezelf wegcijferen kun je niet, zelfs niet in de anonimiteit: je kunt wel het meest natuurlijke in je zelf naar voren brengen, en als dat geweldloos is (door welke genen of hartritmestoornis dan ook) ga je e van uit dat het goed aanvoelt.

+

"Het voelt goed aan. Maak een begin als het goed voelt. Blijf daar dan langer. Het werkt. Soms, als ik denk aan het leed in de wereld, denk ik dat het het beste is daaraan mee te doen, me slecht te voelen.
Ik kan mezelf wel niet bedriegen door te denken dat het iemand helpt, maar soms is het alsof de spanning even van je wordt afgenomen. Ik hoef me dan niet goed te voelen op een planeet waar kinderen en regenwouden gedood worden. Me ellendig voelen houdt me bezig met mezelf, zodat ik niet zoveel over kinderen en bomen en vergiftigd water hoef na te denken.
Je goed voelen werkt. Dat weet ik ook. Ik weet dat als ik me goed voel, elk werk dat ik onderneem gemakkelijk en natuurlijk gaat; als ik het gevoel heb dat ik onderweg ben en dat alles wat ik doe als vanzelf gebeurt, dan doe ik goed werk, werk dat andere mensen zou kunnen helpen.
Als ik me slecht voel, breng ik alleen maar mismoedige en oppervlakkige gedachten voort, waarvoor ik de energie om ze op te schrijven niet kan opbrengen.
Je goed voelen werkt. Goed werk doen en je goede voelen zijn met elkaar verbonden."

+


Deze tekst, uit een artikel Let the Good Times Last, vertaalde ik ooit, instemmend, uit het Engelse tijdschrift Resurgence, en werd geschreven door Anne Herbert.
Er zijn genoeg voorbeelden van het tegenovergestelde aan te geven (Leugen & Angst Regeren!) om blij te zijn deel uit te maken van de Positieve Voorhoede. Ik kom ze steeds vaker tegen, mensen die niet in termen van vooruitgang, verbetering of hervorming denken of handelen, maar op het waarlijk creatieve & van nature open liggende pad van het hart. Dit houdt een ingrijpende mentale metamorfose in - om te beginnen leer je op eigen benen staan, ondernemend en doorzettend, waar je terecht komt in eigen verantwoordelijkheden.
Zeg, tot wie richt je je eigenlijk? Basisschool, babyboomers, ouderen van dagen?
Elk schrijver weet dat hij/zij louter en alleen voor zichzelf spreekt, dat voor ieder mens 'de werkelijkheid' er anders uit ziet. Keuze voor/door mij gemaakt: Open Mind. Open Heart. Een streven.

+

"Indien de mens erin slaagt de betekenis te begrijpen van spreken, indien hij leert hoe te spreken, wanneer te spreken, wat door spreken bereikt wordt en wat er gebeurt wanneer hij spreekt, is hij goed op weg zijn doel te bereiken. De persoon die zijn spreken op juiste wijze regelt is de persoon die de meeste vooruitgang zal maken. Hiervan zijn alle leiders van occulte bewegingen zich altijd bewust geweest. De hoogste occulte orde van Pythagoras in Crotona en vele andere van de esoterische scholen in Europa en Azië hadden als regel dat het alle neofieten en novicen niet toegestaan was te spreken: wanneer zij gedurende die periode geleerd hadden het stilzwijgen te bewaren, werd hun het recht gegeven te spreken, want zij hadden een specifieke terughoudendheid geleerd."

Alice A. Bailey: Een verhandeling over kosmisch vuur, blz.979.

+

Jeremy Menuhin, zoon van Jehudi Menuhin:
"De grootste les die ik van mijn vader heb geleerd is dat de muziek altijd belangrijker is dan het instrument, de show en het ego. Een goede musicus is als een muzikale dichter, die steeds opnieuw de beperkingen van zijn instrument moet zien te overwinnen."
NRC Handelsblad, genoteerd door Wenneke Savenije, 23 maart 2009.

+

Le jour viendra où je pourrai écrire entièrement ce que je pense dans la langue que depuis toujours je ne cesse de perfectionner comme venant de moi par la douleur. Antonin Artaud, juillet 1946.

Ieder mens naar dezelfde bestemming onderweg - op de eigen weg, de Open Road, naar waar ons de laatste gedaanteverwisseling in dit leven brengt. Het laatste woord nog niet gezegd, het uiteindelijke stilzwijgen nog niet opgelegd - nog geen enkel pleit beslecht. Kijk, een verdwaalde strofe. Niets menselijks is ons vreemd toch? Graag, en met volle overtuiging, houd ik Kersversbezoekers een herinnering van Anaïs Nin over Antonin Artaud (1896-1948) voor. Simon Vinkenoog, mensenverzamelaar.


 

Maandag 23 maart 2009

Over de Stem: "Het enige wat bij de mens bij het ouder worden steeds mooier wordt. Door het zelf voor te lezen, geeft een schrijver een commentaar op zijn eigen werk."
De uitspraak is van Wim Noordhoek aka Alex Mol (Vpro-gids), die voor het radiokunstprogramma De Avonden de driejaarlijkse G.H.'s-Gravesande-prijs 2008 in ontvangst mocht nemen. Deze en andere duidelijke uitspraken van de radio-pionier (07.11.1943) trof ik aan in het boekje dat de Jan Campert-Stichting traditiegetrouw uitgeeft bij de jaarlijkse prijsuitreikingen, waarin Aukje Holtrop in 14 pagina's aandacht wijdt aan de strijd om Cultuur in het Hilversumse, getiteld: 'Er kan geen einde zijn voor het wonder dat radio heet.'
Noordhoek was de initiator, in 1995, van het brede culturele programma, tegenwoordig onder eindredactie van Wim Brands en Lotje IJzermans, maar is er nog altijd als actief medewerker aan verbonden.
De Avonden
en De God denkbaar, denkbaar de God liet hij door de auteurs, Gerard Reve en W.F.Hermans integraal voorlezen, voor radio-uitzending. Hij had open oor voor stemmen als die van Johnny van Doorn, Louis Lehmann, en vele anderen: hij verdient de erkenning ten volle.
Ik mag niet nalaten te vermelden dat mij in 1986 de G.H.'s-Gravesandeprijs werd uitgereikt 'wegens stimulerende activiteiten op het gebied van de literatuur, in het bizonder van de poëzie."
Ik kon het bescheiden bedrag (fl. 3000-.) goed gebruiken, brbrbr. Ik had wel in 1961 een ontdekking gedaan, toen de uitgeverij Querido een serie 45-toerenplaatjes Stemmen van Schrijvers op de markt bracht (nu(gezocht bij antiquariaten); voor de gelegenheid had ik een gedicht geschreven Stem uit de groef (maar al in the groove), dat de opmaat zou worden voor een serie Gesproken woord-gedichten, die ik al dan niet met jazz-begeleiding zou gaan voorlezen, tot op heden. Het begon (en is in zijn geheel te beluisteren op de link See me! Hear me!) :
"Mijn stem mag met mij een heel leven mee / voor velerlei doeleinden te gebruiken...' en ik besefte nog niet hoe ver-reikend dat ging. Voor de Stichting Schrijvers School Samenleving een paar keer de Aarde rond, alles binnen de landsgrenzen!
Inderdaad, Jeroen Brouwers heeft - weekendVolkskrant - hierin gelijk:
"Een salaris van overheidswege voor de gevestigde schrijver, een overheidspensioen voor de bejaarde schrijver, belastingverlichting voor de zelfstandige beroepsschrijver, - de Nederlandse cultuuroverheidslichamen vergaderen over andere dingen als: reglementen en beknibbeling. (...)Terwijl Plasterk's 'Belgische collega-minister wél al steunmaatregelen voor de kwaliteitsboekhandel in Vlaanderen heeft voorgesteld. Terwijl in Vlaanderen wél al pensioenen worden uitgekeerd aan 'topauteurs': belastingvrije jaarbedragen voor de rest van hun leven. Terwijl in Vlaanderen belastingverlichting voor schrijvers wél al bestaat."

+

Mijn stem is mijn broodwinning, mijn know-how, mijn investering, mijn lachen en huilen, deel van de body-language, van top (toppy!) tot teen (au!), de ogen, de haren, de bewegingen, de zwaaiende armen, de vingervlugge vindingrijkheid van het volle moment. Bovenal is het lichaam, die wendbare tempel, een uitdrukking, een muziekinstrument (de la musique avant toute chose!), een unieke schepping, dit schepsel dat zelf vreugde kan scheppen, van het leven genieten.
Stem in een koor. Acoord in een symfonie. Druppel in de oceaan. Kortom: ik ben hedenochtend, vroeg opgestaan, met Edith op weg gegaan om aan het Entrepôtdok yoghurt te bezielen. Arbeidsvreugde: man can enjoy it; then it's not labour, volgens D.H.Lawrence. Nu kan ik aan het ware werk: lezen en niets doen.
Vanmiddag een leuke Uitstap, waarover waarschijnlijk nader. Gegroet voor nu: Wereldburger Simon Vinkenoog, non-pensionado.


herman de vries: spuren, 2006
steinberg, nördlich von ochsengraben
nördlicher steigerwald

(© fabrikschleichacher freie presse - foto katharina winterhalter)


le chêne de trévans - statement - herman de vries
57 eschenau summer press publications 2008


 

Zondag 22 maart 2009

Twee heuglijke foto's van ons verblijf aan de Hogeweg; hoe wij konden genieten van de zon in de voortuin, twee paardrijders kwamen voorbij, vier open koetsjes - Mama Else Ringnalda-Houtsmuller, die 86 jaar is geworden en haar dochters Edith en Fleur.
Uiteraard wilde ik, vanuit de deuropening, laten zien wie er tegenover het drietal zat; awel dat zijn zuster Else, die beeldhouwt en van wie ik op 1 augustus een tentoonstelling open in Heeswijk Dinther, naast haar zit Fleur's oudste Oscar, filmer-in-spe (vader Gawie is filmcriticus van de Groene Amsterdammer , en schrijver van het adembenemende in Johannesburg spelende boek De donkere kant van de straat (uitg. Veen), naast hem zitten Laura, dochter van Else, en Fleur's twee jongere, immer dollende en pret hebbende kinderen Julia en Victor. Fun all over te place!
En tijd te over voor serieuze gesprekken; over aangelegenheden betreffende het huis, onze activiteiten, ons aanstaande gezamenlijke verblijf in Italië eind april, en wat dies meer zij: echt menselijk contact altijd goed, best en beter.

Zelf heb ik maar weinig in de weekeindkranten gelezen, natuurlijk wel het lange betoog, eerder de bloemrijke (stinkende gouwe) filippica van Jeroen Brouwers, waaraan de Volkskrant gisteren een voorpaginabericht, de eerste pagina van het Betoog-katern en een slotartikel over de volle breedte van de derde pagina daarvan wijdde. De koppen spreken voor zichzelf; ik wacht op wederwoord van diverse zijden! ('Boekenpromotie is propaganda voor het circus', 'Schrijven dat is droog brood eten', en - voorpagina-lokkertje: 'Een ijdele flapdrol, die zich opblaast als een feestkanon' en wie dan geïnteresseerd verder leest, ziet dat het om onze flamboyante Cultuurminister Ronald Plasterk gaat. In afwachting dus maar van het volgende week te verschijnen 176 paginba's tellende pamflet dat Jeroen Brouwers van zich afschreef: Sisyphus' bakens. Vloekschrift. Feuilletons & Uitgeverij Atlas, €15.-.
Zelf raakte ik verzeild in het boek De Klopjacht, ondertiteld Het waargebeurde verhaal van de jacht op 's werelds meest gezochte computercrimineel. De auteur, Tsutomu Shimomura die zowel in Japan als de VS zijn opleiding genoot, en al op zijn veertiende (hij is 23 okt. 1964 geboren) enthousiast met computers in de weer, weet met medewerking van de New York Times-journalist John Markoff de sfeer van Silocon Valley voortreffelijk te raken, en informeert mij omstandig, al dateert de (slechte) NL vertaling van 1996 (Contact).
Wat was Wim Brands weer goed met zijn gast vanmorgen: Jospeh O'Neill, Ierse vader, Turkse moeder, hier gedeeltelijk zijn jeugd, al elf jaar in New York: Laagland. Lezen, ik van plan dus. Wij zijn niet de enige wereldburgers, ik ben niet de enige die Timothy Leary's dictum Let the State Disintegrate als werkelijk voorstelbaar ziet. Het wachten is op Baron Von Münchhausen, ver familielid van uw dw. dr Simon Vinkenoog - de la musique avant toute chose!


Zaterdag 21 maart 2009

Zonnig vooruitzicht: een weekeinde in Den Haag waar de Ringnalda-zusters hun 86 jaar geworden Mama komen begroeten; in de hoop dat er een uitstapje naar het nabijgelegen Scheveningense strand/boulevard bij hoort.
Tas pakken, boekenbijlages en culturele supplementen, Henk Hofland als gasthoofdredacteur van De Groene Amsterdammer met de vraag naar de toekomst van bedrukt krantenpapier, nu iedereen zijn eigen e-mailkrantje maakt (zoals ik hier; tevens testament).
Ook in de Boekenbijlage van NRC Handelsblad is het Wachten op het digitale wonderleitje - Hoe uitgevers aankijken tegen de opkomst van het elektronisch lezen en de toekomst van het boek - over. Over twee pagina's uiteraard: hoe krijg je er anders zo'n dubbele kop boven? Sebastiaan Kort, nog te lezen.
Hofland in zijn weekrubriek over Tajiri's muur: de Berlijnse Muur, van begin tot eind - 43,3 km in haar geheel tussen 1969 en '89 gefotografeerd, 550 foto's en als reuze leparello-uitgegeven: The Berlin Wall. Ik hoop dat ons meer interessante herinneringen te wachten staan aan werk & leven een van de opmerkelijkste figuren van de laatste eeuw in de Nederlandse beeldende kunst.

+


Ik kan het woord BONUS niet meer luchten of zien, ik ben tevreden met 1 bolus. Haha.
Jeroen Brouwers, het is een gewoonte, windt zich weer eens kostelijk op en publiceert volgende week een pamflet, waarin hij (voorpaginanieuws in de Volkskrant, met een verwijzing naar het Betoog binnenin) 'van leer trekt tegen de deplorabele financiële toestand waarin het gros van de literaire schrijvers verkeert. Er zijn talloze 'cultuurlichamen', soms halve dorpen waar het de aantallen medewerkers betreft, maar schrijvers eten droog brood.' Cultuurminister Plasterk is een ijdele flapdrol, het CPNB is geen knetter geïnteresseerd in literatuur, en het boekenvak is ziek, indien al niet vervloekt tot in de kern. Aldus onze nationale schuimbek.

+

Gisteren was het voor die arme mensen een uitje, in een leuk dorp geschapen voor de Boekennacht rond het Spui; gezien als hoogtepunt van een jaar Amsterdam Wereldboekenstad, dat met een Grote Finale tussen 15 t/m 22 april wordt besloten.'Een week vol activiteiten voor iedereen: o.a.met een Culturele Bazaar en een spectaculaire afsluiting op de kop van het Java-eiland.' ... En ze leefden nog lang en gelukkig.


Met het gedicht Spui Rondzang, waarmee ik ooit de vrijdagse boekenmarkt opende, werd door mij ook deze avond/nacht op de boekenmarkt geopend; het gedicht is afgedrukt in het 32 pagina's tellende programmaboekje, waar achterin 14 bekende sponsorlogo's getoond en enkele cafés (Dante, Esprit, Hoppe en De Zwart) genoemd worden, en enkele namen, bij name voor mij Henk Molenaar, als immer gewiekst en opgewekt.


Simon geflankeerd door schrijver/dichter Rodaan Al Galidi en de nachtburgemeesteressen
Josine Neyman en Kristel Mutsters op het Amsterdamse Spui


Na de opening - Rodaan Al Galidi kwam langs - begeleidden de twee jongedames mij naar een van de vier 'huiskamertjes' 'rond het Lieverdje ingericht, waar de hele avond schrijvers een half uur acte de présence konden geven. Iets dergelijks (lezingen, signeersessies) speelden zich in de nabijgelegen boekhandels af. Enzovoorts, enzovoort.


Edith snapte wat shots, en dan laat ik het hierbij. Ik kreeg een Ereteken omgehangen van de dames, dat ik in de Totem zal aanbrengen: dank.
Uiteraard waren wij deze week getroffen door de t.v.-film over Rodaan Al Galidi, wiens roman De dorstige rivier een grote aanwinst voor de nederlandse literatuur is, en wiens gedichten mij altijd wisten te treffen (dankje, Albert H). Volgens hem legde de film teveel de nadruk op zijn verblijfsvergunningsproblemen - die hij uiteraard niet zou moeten hebben. Ja, hij zou wel in Amsterdam willen wonen; wat mij betreft is hij meer dan welkom.
Nu is het: open de poort Sesam! Open geest!Een goed weekend toegewenst, Simon Vinkenoog & Edith Ringnalda Vinkenoog, partners.


 

Vrijdag 20 maart 2009

Vroegop: tussen 9u en 13.00 is in dit stratenblok geen electriciteit; zelfs de tabakswinkel op de hoek maakt melding van zijn sluiting tijdens die uren. Voordien wil ik Kersvers geregeld hebben, d.w.z. dat ik nu geantedateerd schrijf, alsof morgen vandaag is, en dat is het natuurlijk ook op het moment dat u dit leest, en ik het weer her-lees.
Alle schrijven is vooruitlezen; wachten wat er te gebeuren staat - als er tenminste iets te gebeuren staat. Altijd wel iets gaande in het razende neuronengeflikker in mijn kleine hersentjes. De Telegraaf kopte deze donderdag (vandaag/gisteren) op de Amsterdam-pagina boven een foto - niet in kleur! - van Emiel van Lint: Vinkenoog krijgt scholieren stil, wat niet eens zo moeilijk is als je luid & duidelijk spreekt.


Met rechts in beeld Berend Seinen, educatief motivator. Foto: Emiel van Lint


En zo vraag ik mij handenwrijvend af welke serenditypische ervaringen ons tijdens de Boekennacht op en rond het Spui te wachten staan. Vanaf elf uur zijn er gratis exemplaren van het 42 1/2e nr van ELF verkrijgbaar bij het standje van DE BOEKENBOOM op de Boekenmarkt: 'Krijg de lentekriebels en pik een Elfje op.'

+

Het maart/aprilnummer van Passionate |Magazine (E 9.99) is een Special, inclusief dvd met filmportret, gewijd aan Hans Verhagen (Vlissingen, 3 maart 1939), 88 pagina's, met veel informatie en foto's, nieuwe gedichten van de meester zelf en enkele jongere dichters, onder wie Bernard Wesseling; tevens drie interviews met Verhagen - leven & werk, als dichter en als schilder - & acht vragen aan t.v.regisseur Hans Keller; enkele duidingen van oude vrienden uit de jaren vijftig, zoals Peter Bulthuis (zijn Hink-Stap-Sprong ' is maar een gebruiksaanwijzing') en Hans Sleutelaar, die de Passionate-lezer er aan herinnert dat zowel van hem als van Hans Verhagen gedichten verschenen in het derde nummer van Randstad.
"Randstad was een driemaandelijks tijdschrift in boekvorm dat zich toelegde op grensverleggende literatuur uit binnen- en buitenland. De redactie van deze Bezige Bij-uitgave bestond uit Hugo Claus, Ivo Michiels, Harry Mulisch en Simon Vinkenoog. Het moet Vink, de drijvende kracht zijn geweest die onze bijdragen aan de anderen voorlegde."
Aldus Hans Sleutelaar (1935) die aan een boek met literaire herinneringen werkt: De Bende van Vier; te weten Armando, Hans Sleutelaar, Cornelis Bastiaan Vaandrager & Hans Verhagen.
Zo 'n vermelding doet me goed; enige genoegdoening voor Ud dw.dr. die in 1966 Theater Carré ook open stelde voor de jonge dichters Hans Verhagen, Johnny van Doorn & Ewald Vanvugt.
Verder onder meer in deze lezenswaardige Passionate (wat zijn de cartoons weer beneden Rotterdams peil) Bertram Mourits over een serie koddige t.v.-programma's, en een vijftiental uitbundige Medaillons voor een eidolon, meer voor de deskundologen onder ons, gecomponeerd door de meesterzanger Jacob Groot (1947). Over onder veel meer de 50ers en de jazz, en de rock & pop sindsdien.
"Do you feel the same, am I only dreaming? Is this
burning an eternal flame?" ('Eternal Flame', The Bangles). Dat deze door de dichter bedekt omhelsde vraag in zijn eigen vlees snijdt is conform zijn opdracht en doet extra branden."
Volgens de rubriek Literariteiten zal Verhagen 16 mei publiekstrekker zijn in de Bossche Verkadefabriek. Zijn filmportret stelt, lees ik, de centrale vraag hoe Verhagen zijn vrijheid en onafhankelijkheid als mens en als artiest bevecht.
"Het antwoord leidt langs zijn vele wapenfeiten en laat zien hoe hij als nomade langs vernieuwingsbewegingen is getrokken."
De P.C.Hooftprijs ten bedrage van E 60.000 - hem door Edith & mij van harte gegund! - zal hem op 28 mei in het Letterkundig Museum in Den Haag uitgereikt worden.

+

Tot vanavond bij de Boekennacht, waarin ik al vroeg optreed bij en om het Lieverdje en de 25-jarige Boekenmarkt, in afwachting van een Johannes van Dam-de Avonden- diner bij Dante met Jan en Carla Schuurman, dat ons wacht. Wat is het een warmbloedige en directe close-up die Jan & zijn mannen bijeengevideo'd en gedvd'd hebben; ik ben er zelf beduusd van, blij mee en opgetogen over. Dansend met Edith als happy end! Ga ik signeren bij S&H? Krijg ik te horen.
Athenaeum laat weten dat de boekhandel vanavond tussen 18u en 23u wordt omgetoverd tot een huiskamer die een warm welkom biedt aan diverse schrijvers. Voor het eerst opengelegde correspondenties: Maarten Doorman, Roelof van Gelder, Kees 't Hart, Judith Herzberg, Herman Koch, Maria Mathijsen, Nelleke Noordervliet, Uli d'Oliveira, Allard Schröder en A.L.Snijders. Voordrachten uit brieven van Joost Zwagerman, Leo Vroman, Michael Zeeman, Gerard van het Reve en de Schoolmeester.
Nog immer het Totaalprogramma op www.amsterdamwereldboekenstad.nl.

Tot slot nog een aanvulling bij het lemma gewijd aan Lautreamont's De zangen van Maldoror in het zesde nummer, pagina 39 van het 'patafysisch tijdschrift De Centrifuge '6' waarover ik gisteren schreef. Zie www.batafysica.nl.

Gedrukt bij de N.V.Boekdr. v/h L.v.Nifterik Hzn., Leiden verscheen in het jaar 1917 bij C.A.J.van Dishoeck te Bussum een vertaling met inleiding van Graaf de Lautréamont De Zangen van Maldoror door J. Stärcke, met een bandteekening van W.F.Gouwe, zie boven, 240 bladzijden.
Aan de Inleiding van 11 pagina's gaat de Inhoudsopgave van de zes Zangen vooraf, waarbij (Vert.) meedeelt: In den inhoud nam ik de aanvangswoorden van elke strophe op, teneinde den lezer het terugvinden eener passage te vergemakkelijken.
De inleiding, waarvan ik de tekst - en indien nodig het boek ter leen - wil doen toekomen aan de redactie van de Centrifuge ('In de volgende Centrifuge meer over Lautréamont in Nederland') is verrassend actueel en eindigt als volgt:

"Gij, Lezer, wilt niet vergeten dat de stemmen, die gij in dit werk vernéémt, slechts komen uit uw eigen Ongekende.
Wees niet bevreesd.
Wie naar de stem der Schoonheid luistert, zal ook in dezen Doolhof veilig zijn."

Aldus doende & overdragende:

Simon Vinkenoog, Mad Master Stadsnomade aka King Moonvines, Cancer (1928 vulg.)


Donderdag 19 maart 2009

Een persbericht van Editorial Projects, gemaakt in opdracht van The Van Studio doet mijn hart smelten: "Alle gedichten voor het eerst op DVD - Simon Vinkenoog leert ons land genieten"brengt me uiteraard in een goed humeur.
Het zijn natuurlijk niet ALLE gedichten - speelduur 57 minuten - , maar wel héél wat & ik hoop inderdaad het het geluk ervan afspat, dat er een verlossend woord tussen zit. Maar of je het een land kunt leren, het allereerste gebod: GIJ ZULT GENIETEN?! Enfin, ik sta er niet alleen voor...
You can't force people to listen! hield een rustige Allen Ginsberg mij voor, toen ik naast hem op het podium onrust in de zaal wilde beteugelen. Je kunt geen gehoor eisen, je kunt hooguit hopen dat het een willig oor heeft - we merken het wel: er is weer een scheepje uitgevaren op de oceaan van airplay waarmee wij ons in de XXIe eeuw vermaken. De zon schijnt, tussen de wolken door. Op straat het gebruikelijke verkeersgemompel: fiets, auto, tram - wij krijgen een nieuw wit zeebrapad voor de deur.

+

En een goed humeur komt ook altijd als vanzelf aangewaaid, wanneer een nieuw nummer van de Centrifuge in de brievenbus wordt aangetroffen; in dit geval het zesde nummer (gedateerd 22 Gueules 136), een uitgave van de Nederlandse Academie voor 'Patafysica, onder auspiciën van OAO (Ons Aller Oppergemaal). De redactie en vormgeving zijn in handen van T van Slobex OCS (Orde van de Centrifugale Slak), in wie we de samensteller van de Encyclopedie van de Domheid herkennen.
De 58 pagina's van dit 'patafyische orgaan (www.batafysica.nl) openen ook dit keer weer nieuwe vergezichten in onvermoede omstandigheden; blij ben ik met de kadrering van Edgar Allen Poe's EUREKA, het livre de chevet (met Max Stirner's Der Einzige und sein Eigentum) van Olaf Stoop, een der gesneuvgelde helden van de jaren zestig.
(Nog een onbeschreven blad in de recente vaderlandse geschiedenis: diens Real Free Press: The Lost Connection for Solid Facts. Wellicht iets voor de Parelduiker of een of andere Boekenpost?)
"De 'Patafysica is geboren uit een vruchtbare mengeling van wetenschap, geloof, kunst en morosofie; beter gezegd, deze blijken van menselijke inventiviteit zijn patafysische pogingen greep te krijgen op de idiotie van het bestaan." heet het in de Katakroniek.
Daar is ook sprake van het Pantagruelium, "een eenjarig kruid dat zo groot als een boom kan worden. Het wordt gezaaid als de eerste zwaluwen komen aanvliegen en wordt gerooid als de krekels schor beginnen te worden. Het wordt op verschillende wijzen bereid. Alles is bruikbaar, het sap, de vezels en de bladeren. Het kruid kent een oneindig aantal wonderbaarlijke, onderling tegenstrijdige eigenschappen; het is kortom een patafysisch kruid bij uitstek. (...) Ook is het kruid naar Pantagruel vernoemd omdat deze de personificatie is van volmaakte vreugde. Het kruid kent een zo wonderbaarlijk opwekkende werking dat het tot 'koning van het woud' gekozen zou moeten worden. Het sap is goed tegen oorlijden, koliek, jicht, reuma, brandwonden. 'Komt, ziet het kruid dat God goedertieren / Ons schonk: 't is kostbaarder dan al het goud.' Het kruid bevrijdt de mens bovendien van alle fanatisme (en beschermt tegen huwelijkse verbintenissen). Pantagrelium is de hennepplant, de Cannbabis sativa, waarvan de hars hasjiesj oplevert."

+

Waarvan graag acte. Dat de 'Patafysica een pantafysica is, wordt vastgesteld in de uitspraak van Alfred Jarry (Grondlegger, schepper van Père (Merdre!) Ubu, en le dr. Faustroll,1873-1907) 'het vermogen om uit te wijden de omni re scibili, met deskundigheid, maar net zo goed als absurdisme.'
Over al het kenbare was het motto van de 15de eeuwse Italiaanse filosoof, kabbalist en humanist Pico della Mirandola.
Panta baia biou - fumus est , de tekst op een Griekse vaas "leidt ons weer via de Goddelijke Fles van Rabelais en het kruid Pantagruelium naar de pantafysica. Het leven is ijdel en dwaas, maar in de roes van de wijn, de hasjiesj en de literatuur - het geestverruimende middel bij uitstek - kunnen we de domheid overstijgen en extase bereiken. Grinch!"

+

In de ruim gedocumenteerde Haags Gemeentemuseum/Waandersuitgave XXste Eeuw, verschenen bij de gelijknamige tentoonstelling, werden zestien schrijvers in staat gesteld in 500 woorden iets over hun visie daarvan te zeggen. Mijn bijdrage begon met de constatering dat de twintigste eeuw er een was van het volkomen absurdisme; een Janus-gezicht: het ene schouwt NU vooruit en het andere herkauwt in de achteruitkijkspiegel de goede oude tijden.
Ik heb hier nog een schrijnend voorbeeld van dit absurdisme, nog tot in de XXIe Eeuw.
Scherpte & liefde, vrienden. Simon Vinkenoog, Aanhouder. Verdom de oorlog! Beziel de vrede!


 

Woensdag 18 maart 2009

Het werd een waardig gebeuren in Amsterdam-Noord op deze 53e Nationale Boomfeestdag deze morgen; het voor de gelegenheid door mij geschreven gedicht, temidden van een aantal Noorderlingen luid en duidelijk voorgelezen, heb ik inmiddels overgetikt en gemaild naar de Vrienden van het W.H.Vliegenbos, een Natuureducatie-instantie en mijn bezorger Joep; ik ben nog niet uitverzameld!
Ik vond het ook nuttig, een zogeheten Raadzame Gedachte, om op deze dag een tekst van mijzelf, gepubliceerd in 1993, te voorschijn te halen. Het komt voor in het boek Waardevolle bomen in Amsterdam (Poëzie, wetenswaardigheden en de lijst van waardevolle bomen in Amsterdam), een uitgave van (mondvol) Stichting STOA 75 / Stedelijk Beheer Amstedam / Infrastructuur, Sport en Recreatie - Beleidsafdeling Landschap, Natuur en Openluchtrecreatie, u allen welbekend, 174 pagina's, ruimschoots geïllustreerd. Hier is 'm.


Deze vraag komt vaker in mij op; maakt ook deel uit van het eenvouds verlichte waters-gedicht, dat ik gisteren schreef; zie hieronder.
Mijn leven is een paar keer gered; 1 keer door een boom - intiem verhaal, niet voor hier.
Nooit heb ik grapjes gemaakt over mensen die met bomen praten, bomen omhelzen, een relatie met een bepaalde boom onderhouden.
Ik was op zoek naar het gedicht Aurora van Jacob Boehme; googlend kom ik slechts in diepzinnig proza terecht; ooit werd het in Rotterdam als affiche verspeid door een naam die niet langer op het puntje van mijn tong ligt, nog niet opduikt, want ik ga andere dingen doen. Edith nam een paar foto's, zit ongetwijfeld een mooie bij. Ciao, tot gauw, Simon Vinkenoog, Handwerkers Vriendenkring.

BOOMFEESTDAG 2009

Als je door een bos loopt,
leven de bomen met je mee.
Zij spreken niet, zij luisteren
en nemen je gedachten op
- en zorgen over.

In een bos kun je tot rust komen,
dromen, leren kijken.
Alles leeft, wat beweegt
& niet beweegt – het groeit,
bloeit en overwintert.

Elk voorjaar de cyclus
van blad & knop,
zaad & spruit,
bloem & vrucht.

Het wordt een wonder
als je ’t intens beleeft,
als je je door het bos begeeft:
elk pad een nieuw avontuur
als je voelt wat je doet
en dat het goed is
als je goed doet.

Daarom gaan hier & overal
in Nederland bomen de grond in:
nieuwe aanplant.

En dan zijn wij bij jullie,
mensen van de toekomst beland,
van waaruit de vraag:

Als bomen konden spreken
zouden mensen luisteren?
Spaar de bomen, ze zijn
je hart, ziel &
longen.
Jij bent dat bos –
En niet de boze tongen.


Dinsdag 17 maart 2009

Een van mijn jazzy SPOT-vrienden zendt mij weer een verbinding met een New Yorks jazz-radiostation, luisterend dus (dankbaar) naar Lucky Thompson in Daybreak Express (aldaar vriezend 7 uur s'morgens!), die me liefdevol toetoetert vanachter mijn scherm.(Paris 1965: The World Awakes.
Dank aan ALLE muziek, inclusief de stilte - die van een natrillende stemvork, op alle registers ingesteld. Kome wat kome. Niet te oraculatorisch, please man!

+


Amsterdam Wereldboekenstad bereidt zich opnieuw voor op een GROOT FEEST op en rond het Spui & omgeving - horeca-gelegenheden, boekhandels & uitgeverijen, de tientallen kramen uiteraard, podia, slokslok haphap en blowblow uche uche uche wat hebbe we 't weer goed; een uiterst uitbundig programma staat de bezoekers te wachten op de eerste Boekennacht, 20 maart vanaf 18.00 uur Spui & omgeving www.amsterdamwereldboekenstad.nl - die onder meer het 25-jarig bestaan van de wekelijkse vrijdagboekenmarkt viert.
Reden voor feest: men leest, men feest. Er is, lees ik in het Stadsdeelnieuws (jaargang 5, nummer 11, 16 maart zo het een en ander te doen, knippen en plakken dus - dank je Edith!

 

Ongenoemd blijven hier uiteraard de waarschijnlijk klandizie genoeg krijgende coffeeshops in de omgeving (De Dampkring & De Tweede Kamer komen als eerste bij me op) - ik meng me graag tussen, voor en achter de coulissen van gelegenheden waar veel mensen naar mensen komen kijken, zeker als het Lieverdje en de vijfentwintig jaar bestaande boekenmarkt daarin een rol spelen.
En maar weer hopen dat een Dichter des Vaderlands (of een andere buitenlandse schrijver) vanuit het writers in residence-appartement boven de Athenaeum neerkijkt en zich tussen de mensen mengt. Iedereen welkom, Gerrit, Driek, Ramsey - namens en met toestemming van de SPOT, de Society for the Protection of Trruth.
Wat al happenings dezer dagen en opnieuw het Spui ; Ik hoop dat er weer op straat gedanst zal worden, vrolijk (zoals een tachtigjarige Rembrandtspleinbewoonster zich van vroeger nog herinnert, in Het Parool - ze vindt het jammer dat de rhododendrons moet wijken: elk jaar zo mooi..) en ontspannen.
Het is zo broodnodig dat mensen van goeden wille elkaar tegenkomen, ik zie er naar uit en kijk er niet tegen op. Ik herinner me Steef Davidson's enthousiasme voor en vertaling van een artikel over Meetings, Be-Ins, Bijeen-komsten, aangetroffen in een van de bladen van het Underground Press Syndicate, en door hem in zijn eigen OM gepubliceerd.
Ja, en ik heb weer eens iets echt te vieren (de wereld swingt als de rest en de rest is gemompel van bedelaars): de verschijning van een dvd met de eerder door mij (voor een album van de Kempen Pers) gebruikte titel: LOUTER GENIETEN.
Het moet vijf jaar geleden geweest zijn - én de dag heugt me nog! - dat Armand, de roodharige zanger en mede Cannabis Crusader (In Cannabis Felicitas) - op afspraak met een filmer langs kwam, voor een op te nemen gesprek met mij - voor een over hem te verschijnen dvd.
Het gesprek dat eindigde met Armand zingend en accordeon spelend, terwijl Edith en ik een dansje hier in de kamer maakten, is het begin van onze 57 minuten speelruimte.
Door de jaren heen - SAIL 2005! aan boord van een Schuurman-botter (thuishaven Spakenburg) - werd ik nu en dan begeleid door Jan en zoon Paul Schuurman; zij kwamen bij ons op Buitenzorg om gedichten op te nemen, of in Ruigoord. Het resultaat is er - zelf kan ik er niets van zeggen: ik ben het zelf. Ik schreef wel een hoestekst, die ik graag laat volgen. Uiteraard hoop ik dat de DVD - naast de vier andere boeken en 2 cd's van mij op de markt - bij 1 of 2 boekhandels in de omgeving van het Spui verkrijgbaar zijn: ik zet graag handtekeningen. -

Be There Now! Gepixeld: www.thevan.nl.
Morgen Nationale Boomfeestdag: mij is gevraagd als buurman en vriend van het W.H.Vliegenbos om enige poëtische gedachten mee te delen, nadat Harm-Jan van Schaik, Portefeuillehouder Groen van het Stadsdeel Amsterdam-Noord, samen met de kinderen van de Capelleschool en de Kinderboom, Liesbeth Spies, Tweedekamerlid (CDA) die Oud Noord heeft geadopteerd, de Stichting W.H.Vliegenbos, Albemarle en het Brederocollege 16 bomen in het Vliegenbos heeft geplant..
"Het W.H.Vliegenbos is het oudste stadsbos van Amsterdam. Het is aangelegd tussen 1910-1918 en er staan voornamelijk iepen en essen. We willen graag dat meer mensen dit bos ontdekken. Stichting Het W.H.Vliegenbos speelt een belangrijke rol bij het in stand houden van dit unieke bos. En gelukkig heeft het W.H.Vliegenbos buren die van dit bos houden en zich inzetten voor dit bos. Het W.H.Vliegenbos wordt ecologisch beheerd en er zijn enkele zeldzame paddestoelen. Vogels zoals de boomvalk die hier ieder jaar broedt en de buizerd en havik jagen in dit bos."
Een en ander morgen 10.00 uur bij de ingang van het W.H.Vliegenbos aan de Meeuwenlaan.
"Na het planten van de bomen is er een rondwandeling in het bos met na afloop koffie, thee, choco en een lekkernij in het restaurant van het Brederodecollege aan de Meeuwenlaan (onze andere buur).'
Op de Nationale Boomfeesdag worden kinderen in contact gebracht met de natuur. Doordat ze zelf bomen planten in hun eigen buurt, kijken ze met andere ogen naar de natuur en voelen ze zich meer verantwoordelijk voor alles wat groeit en bloeit.

                                                                             +

Paarse campanulla in bloei, bosviooltjes in alle kleuren blauw, primula english lace, erysium, viola hereacea - lange bloemenslingers! - bodembedekkende vinca bowles cunningham, cistis maculatus - 1 m hoog witte bloem - viola rebecca expliciet geurend.
Edith bezocht gisteren de bloemenmarkt op het Amstelveld en plantte dit alles; sommige provisorisch - morgen gaan we samen tuinwaarts na afloop van de Vliegenbbos-seance. Leve de natuur, Simon Vinkenoog, Onderonzer.


Maandag 16 maart 2009

H A N S  A N D R E U S

Spiegelziek. En ziek van het onmenselijk haten
en van het onmenselijk verdriet. Gebroken
ster heelt niet.

Gebroken mens leeft niet.
Ook al trachten de bomen met schaduw
ons te verzoenen,
ook al vergeven wij zon en ruimte
hun verschrikkelijke stilte.

Ik wil opnieuw
van de straten gaan houden, de schatten vinden
van land en zee.

En zou de mensen geluk willen wensen, waarmee?
- Geluk.

Hans Andreus (Amsterdam, 21.02.1926 - Putten, 9.06.1977):
Variaties op een afscheid
, 1956.

+

Toen viel de stilte: een telefoontje. In de nacht van zaterdag op zondag overleden.
Shinkichi Tajiri is niet meer temidden van ons, levenden. Vele parten speelt ons het geheugen, met vergeelde plaatjes en situaties waar geen woorden voor bestaan, maar gevoelens spreken.
Uiteraard komt zijn over-lijden (over het lijden heen getild worden) niet onverwacht.
Peter Janssen van Dagblad De Limburger hield twee dagen voor Tajiri's 85e verjaardag, de 7e december 2008, een interview met de kunstenaar in het ziekenhuis van Venlo - daarbij ook bekend makend dat deze leed aan een tumor in de alvleesklier.
Uit het interview, met als kop Tajiri: 'Doodgaan is een mysterie voor me':

Shinkichi, je bent ongeneeslijk ziek. Ben je bang voor de dood?
"Ik heb het geaccepteerd dat ik dood ga. Ik heb de artsen wel kenbaar gemaakt dat ik niet in een stadium van vegeteren wil komen, waarin ik een last ben voor mijn omgeving. Doodgaan is een mysterie voor me. Ik geloof niet in een tweede leven. Dat vind ik vervelend om te zeggen, omdat de meeste mensen daar wel in geloven. Ik wil ze niet tegenspreken. Zelf hoop ik dat er iets is, maar ik geloof het niet echt. Ik ben een twijfelaar. Ik zeg altijd: je bent geboren met de seeds of death al in je lijf, de zaden van de dood. De dingen die je eventueel zullen doden erf je al van je ouders."
Je gebruikt onorthodoxe middelen om je kwaal te verlichten. Marihuana, maar ook lachfilms. Vertel.
"De Amerikaanse journalist Norman Cousins genas in de jaren zeventig van een volgens artsen ongeneeslijke ziekte door het kijken naar lachfilms. Ik dacht: waarom zou jij dat ook niet proberen. Candid Camera, The Marx Brothers, dat soort films. Geen idee of het helpt, maar het verlicht de pijn, en het bezorgt me afleiding. Dan zit ik niet de hele tijd te piekeren."
En marihuana?
"Ik heb altijd al marihuana gerookt. Toen ik na de oorlog in Parijs woonde, heb ik Simon Vinkenoog zijn eerste joint laten roken. Nu gebruik ik het op doktersrecept. Het verzacht de pijn, ik krijg weer een beetje trek in eten. Muziek wordt intenser, net als kleuren. Dat is ook wat ik er als kunstenaar interessant aan vind."
Je hebt er in 1955 een film over gemaakt, The Vipers, wat in bepaalde kringen in Amerika marihuanarokers betekent. Het was je eerste film en je kreeg er in Cannes meteen de Gouden Leeuw voor in de categorie beste amateurfilms.
"Ik zat na de de oorlog avonden lang in de Cinémathèque in Parijs, zeker in de winter. Ik woonde in een koud atelier en ik dacht: je kunt je geld beter uitgeven aan films dan aan kolen. Daar heb ik veel filmtechnieken geleerd. Ik kreeg een camera van een vriend en daarmee heb ik The Vipers gemaakt, mijn eerste film. Ik ben trots op die prijs omdat ik hem kreeg voor beste gebruik van cinematografische middelen."

+

Nog in 1992 maakte ik (in mijn rubriek Wereld in Beweging, in het tijdschrift BRES) gewag van mijn eerste ontmoeting met Shinkichi Tajiri, na een drukke week met vier optredens (Amsterdam, Den Haag, Eindhoven en Nijmegen) met de Amerikaanse dichters Allen Ginsberg en Anne Waldman.
Actie, reflectie, voorlezen, presenteren, aankondigen, vergezellen, contacten leggen, plus de brandende vraag die ik me al jaren stel in de hoop op de definitieve beantwoording: Wat heb ik toch met Amerika te maken?
Ik vervolg mijn die dagen geschreven verhaal (Herem'ntijd, blz.309):
"Vanzelfsprekend bracht de bevrijding in 1945, toen ik nog geen zeventien jaar oud was, Amerika met Libertyschepen en Marshallhulp bij ons binnen in de vorm van eipoeder, vlees in blik, CocaCola en andere materiële verworvenheden, maar bovendien waren er voor de leesgierigen onder ons de toen eigentijdse en al klassieke Amerikaanse schrijvers in goedkope pocketuitgaven: Hemingway, Steinbeck, Dos Passos, Scott Fitzgerald, Faulkner cum suis... Stemmen uit de nieuwe wereld, die nog zo ver weg leek, en waarvan het bestaan met elk boek en elke film een stuk duidelijker werd.
Na mijn vertrek naar Parijs op mijn twintigste, waren het opnieuw de Amerikanen zelf die bij mij het vermoeden deden rijzen dat Amerika écht bestond: uit alle delen van de wereld waren G.I.students naar de lichtstad gekomen om er te studeren. De G.I.Bill of Rights gaf elke soldaat (General Issue) via de Veterans Administration het recht voor elk in oorlogsdienst doorgebracht jaar anderhalf jaar op kosten van de staat te studeren.
Het waren schilders en beeldhouwers, met wie ik kennis maakte op de ateliers waar ik model stond: op een gegeven ogenblik kwam ik zelfs met een tiental Amerikanen in éen huis te wonen - en met een van de eersten die ik al in 1948 ontmoette heb ik nog steeds, zij het door de afstand weinig, contact: de in Limburg wonende Shinkichi Tajiri, een nisei, te weten een in Amerika opgegroeide zoon van Japanse ouders.
Het was bij hem thuis dat ik in de kerstdagen van 1948 voor het eerst kinetische kunst aanschouwde: boven de warmte uitstralende radiatoren zetten touwtjes en katrolletjes, versierd met linten en wiekende rijstpapieren vormen rond balsahout geplakt, de hele kamer in beweging.
Van de anderen uit die dagen heb ik minder herinneringen; zij zijn uit mijn gezichtsveld verdwenen, terwijl Tajiri, door de Cobraschilder Corneille gevraagd, banden met Nederland zou verstevigen, een Nederlandse trouwde en met haar twee ravissante dochters opvoedde. (...) In Parijs de Amerikaanse ingrediënten van dit kosmopolitisch menu: de jazz, op de plaat en live in clubs en restaurants (Chez Walter's, Boulevard Montparnasse, waar de struise Inez Cavanaugh zong) en het daarbij behorende kruid, dat ondertussen ook in Nederland onder de naam (neder) wiet ingeburgerd is geraakt."

Voilà, medeburgers. Al tikkend in staat te zijn dat te zien, in zijn atelier aan de 9, Rue d'Odessa - waar hij me de brief van Corneille liet zien -, in dat piepkleine huisje met mini-loft dat hij met Ferdi (1927-1969, juwelen & hortisculpturen) bewoonde, achter op zijn zware (zwaarder dan hijzelf) 650cc Triumph Thunderbird motor met 180 km. over een route nationale, een balonnenfeest in Bergen N.H., het huis aan de Valkenburgerstraat en veel later dat grote huis met binnenhof in Baarlo, met de vele kamers en badkamers....
Knopen gelegd en opnieuw geknoopt: alles wat hij aanraakte werd Kunst. Hand, hoofd en hart: inventiviteit en doordachtheid. Gratie (de Zen-tuin in het Cobra Museum) en het onverwachte, een familiegeschiedenis die kan worden nagegaan tot ongeveer 270 na Chriustus. Altijd springlevend & altijd belangstellend, met die inderdaad ravissante dochters Giotta Fuyo (1957) en Ryu Vinci (1985), een trouwe levensgezellin Suzanne van der Capellen - hij heeft een vol leven geleid.
Multi-talented; wat een woord!; hooggeacht docent aan diverse Kunstacademies (Portrait Self-Portrait Measurements, is een ode aan hem uit 1972 van zijn Berlijnse studenten); een tentoonstelling Spiegel mit Erinnerungen, Shinkichji Tajiris Wiederentdeckung der Daguerrotypie, vond in 1977/78 plaats in Berlijn, Düsseldorf, München en Bremen); ik heb het een en ander te voorschijn gehaald en nog niet geZIEN, of ingekeken. Het boek over Ferdi, zijn Autobiografiche aantekeningen (Kempen 1993) - het mag nog even wachten.
Wat mij trof - en dan laat ik het, wat woorden betreft, hierbij - was een tekst van Hugh Weiss uit 200l, een van de Amerikaanse Parijse G.I.'s uit de jaren 1948-1949:
"Het besef dat hij een 'outsider' was, was misschien wel het begin van zijn vrijheid. Wanneer je weet dat je vrij bent, en van niemand afhankelijk bent, dan voelt het alsof je met de wolken kan spelen! Dan realiseer je je opeens dat je meer vleugels hebt en minder wortels... en dan is 'the sky 's the limit.' Shinkichi was de eerste échte vrije kunstenaar die ik persoonlijk mocht ontmoeten."

Die ervaring heb ik ook; een dankbare, een voorbeeldige, een verheugende. Zo het is, is het goed.
Simon Vinkenoog, cannabis crusader.


Shinkichi Tajiri 1964, Galerie 20, Arnhem


Zondag 15 maart 2009


Simon temidden van vlnr Geert Annevelink (Gemeente) en de enthousiaste organisatoren
Erik Janssen en Leo Hoeksema op het ideale rookbalkon

Hé, hallo jongens - zijn jullie daar weer; nog pas 24 uur geleden maakten wij in Deurne echt kennis voor, tijdens en na mijn publiek gesprek in de kleine theaterzaal van het nieuwe Cultureel Centrum Martien van Doorne. Hij heeft wat goed te maken, mompelde ik binnensmonds, denkend aan het oorlogsverleden van het DAF-dorp tijdens W O. II, waaruit de gebroeders Huub & Martien te voorschijn kwamen als O.W.'ers, vraag maar aan iemand wat dát betekent.
Een mooi, doorzichtig gebouw, alle kanten uit mensen verwelkomend aan een pleintje in het centrum van Deurne - slechts overvleugeld in hoogte door de kerk op de Markt in de verte.
Wij hadden via Veghel en Helmond de weg naar Deurne gegoogled; op het laatste moment bleek een uiterst vriendelijke automoblist bereid ons vooruit naar de juiste plek te brengen, een grote buitenomweg die ons naar de plaats van bestemming aan het Martinetplein 1 bracht, enige honderden meters verder, alwaar een parkeerplek en een hartelijke ontvangst ons wachtten.
Onmiddellijk viel ons de ontspannen en enthousiaste sfeer op: inderdaad Zeer Volle Open Dagen dit weekeinde voor bezoekers, na de officiële opening tijdens carnaval op 7 maart jl.
Het middagprogramma behelsde gisteren de Showdansgroep Enjoy, Deurnes Gemengd Koor, Kinderkoor De Peelrakkers, KUS ('succesvolste meidengroep van Nederland'), Simon Vinkenoog ('Ruim de tachtig gepasseerd en zo fit als een hoentje! Deze schrijver van proza en poëzie, en Dichter des Vaderlands ad interim in 2004, treedt nog overal op, danst, swingt, dicht en zingt.'),
het Vrije Tijdsorkest en de film Oorlogswinter, tijdens de vertoning waarvan wij ons verpoosden op het rokersbalcon, met buitenverwarming en potplanten: als elke zich zelf (en de bezoekers) respecterende uitgaansgelegenheid wordt hier WEL rekening met ons verslaafde genieters gehouden: leuk volk, overigens - zie boven. Mensen, mensen, mensen - waar zouden we zonder ze zijn, en hoe moeten we verder met ze? Genieten van de vrije tijd dan maar!
Work can be fun and man can enjoy it! Uitspraak van D.H.Lawrence, graag door mij bestendigd.
Zoals ik het met Günter Grass eens ben, die eens schreef: Als de aandelen zaken, staat de poëzie hoog genoteerd.
Een mooie programmabrochure januari-mei 2009 (www.cultureelcentrumdeurne.nl) in 37.000 exemplaren werd gedistribueerd door het Weekblad van Deurne, Peelbelang Asten, Bakel, Deurne, Walsberg, Zeilberg, Griendtsveen, Helenaveen, Helmond (Brouwhuis, Rijpelberg en Bierdonk), Heusden, Liessel, Milheeze, Neerkant, Rips, Vierden, Ommel, Someren, Someren-End, Someren-Heide en Lierop. Tot de volgende keer, vrienden!

+

Het is nu vijfentwintig jaar geleden, dat de vrijdagse markt van tweedehandsboeken (modern antiquariaat, speciale uitgaven, efemera en andere vondsten) op het Spui, bij de ingang van het Begijnhof van start ging.
Ik las er een voor de gelegenheid gemaakt gedicht voor Spui rondzang, dat men mij vraagt opnieuw te laten horen. Ik ben 1 van de meer dan 40 'bekende schrijvers en muzikale optredens', die aanstaande vrijdag vanaf 18.00 uur aanwezig zullen zijn op de allereerste boekennnacht in Amsterdam.
De dubbele pagina-advertentie in Het Parool van gisteren brengt mij oog in oog met de optredens 'tot doorlopend de nacht in met Beatles Night, Marja, Strip-It, De E-book lounge e.a.' in boekhandels, horecagelegenheden, de buitenpodia en de boekennacht-afterparrty in Dante.
De Boekenmarkt zelf, 't Lieverdje bij Nacht, het American Book Center, ABC Treehouse, Atheaneum Boekhandel, Boekhandel Bas Lubberhuizen, Evenaar, Pegasus, Spui 25, Selexys Scheltema (Koningsplein), Waterstones (Kalverstraat) café-galerie Dante en Café Esprit maken deel uit van het nachtelijk gebeuren.Oogluikend onopvallend de 15 spons-oor-logo's: Amsterdam Wereldboekenstad als eerste: daar is ook het programma van de Boekennacht (entree gratis) in te zien: www.amsterdamwereldboekenstad.nl. (Mijn aandeel 18u45 Spui-boekenmarkt, 19u15 en 21 u bij 't Lieverdje bij nacht. Tot dan, of ooit en Nu gegroet.
En voor de rest: go with the flow/blow, trust Tao!
Op naar de zondagrust, Simon Vinkenoog, verdiept in het Orkestar Starvinsky & (opnieuw) Jan van der Vegt's biografie van Hans Andreus.


Zaterdag 14 maart 2009

Drijf-veren. Waarom altijd tot klaarheid willen komen? Helder weten, zoals anderen helder zien, voelen of horen. Klaar met je leven, de wereld, je gedachten, de gevoelens die voor je uit rennen en je doen beseffen, dat iedereen zijn eigen waarheid met zich mee torst.
Ja, ik moet tot klaarheid komen met de Israëlisch-Nederlandse historicus Martin van Creveld, die ik door Peter Giesen geïnterviewd in de Volskrant (Kennispagina 3) aantref met een innemende, zij het enigszins zelfingenomen grijns, naast de driekolomskop Oorlog als bron van vreugde. "Oorlog voeren is een menselijke behoefte", zegt de Israëlische historicus Martin van Creveld. Nederland wil dat nu wel horen. "Dat komt door Srebenica."
In 1946 werd Van C. geboren in Rotterdam, zijn ouders namen hem op zijn 4e mee naar Israël; hij studeerde geschiedenis in Jeruzalem en Londen, werd in 1971 docent, later hoogleraar aan de Hebreeuwse Universiteit Jeruzalem en is nu, met zijn ook in het Nederlands vertaalde boek Oorlogscultuur (Spectrum, 607 pagina's ) vaker in zijn geboorteland voor lezingen en t.v.verschijningen. Ik zag hem daar 1 keer, vorige week in een pro-contra oorlogsdebat en in een dagblad. Nu dus 3 x: ik zal, om mezelf niet te kwellen, zijn boek nooit lezen. De man blaakt van een oorlogsdrift, die strijdig is met mijn eigen schrijf-drift..
"Waarom gelooft u niet in een wereld zonder agressie?
Agressie, haat, wraak - het zijn allemaal menselijke gevoelens. Als je ze helemaal wil uitbannen, krijg je heel vlakke mensen. Een soort robots. In dit gesprek zit ook veel agressie. U daagt me uit.
Maar dat is toch mooi? We trekken geen messen, maar sublimeren onze agressie.
Ik zou niet in een wereld willen leven, waarin alle agressie gesublimeerd wordt. Dat heeft iets onsmakelijks. Sublimatie is onecht."
En toen waren zij uitgepraat; ik trof in Giesen's negen vragen nieuwsgierigheid aan, naar des mans strijdlustige opinies, maar geen agressie: projectie projectie projectie.

+

Ik ga niet in debat, ik moet straks nog (naar Deurne) op pad. Eén ding: Ik begrijp het niet, hem niet, de mensen niet - waarom heb ik vanaf het begin van mijn herinneringen zo'n intense afkeer van GEWELD? Wat maakt mij geweldloos, maar daarom voor mijn gevoel niet minder krachtdadig of machtig of (on)kwetsbaar dan wie anders ook?
Moet ik ook in het reine komen met mensen die in 1943 vergaten - toen zij atoombommen gingen maken - dat zij een gevaarlijk stralende erfenis radio-actief afval achterlieten, een kennispagina verder in de krant, die mij ook wat dat betreft weer met de rauwe werkelijkheid in aanraking bracht. En al die PoeHa en de Ikea-terreurangst - O, zo dom alles. Ik wilde achter mijn drijfveren komen. Verhelderen. Niet weg uit de chaos, maar begrip ervoor - ik laat even alleen maar wat vragen achter. Aan mijzelf uiteraard. Een ingoede dag toegewenst, Simon Vinkenoog - betweter on the road.


Vrijdag 13 maart 2009

Maar goed dat ik pas laat gisteren het scherm naar de wereld die doordraait en het nieuws van de dag 'aan' zette. Nog laat bleken NOVA, zowel als P&W, zich met veel anderen die dag bezig te hebben gehouden met het aanhouden, huiszoeken en arresteren van terroristen (en ik maar roepen: zijn er explosieven gevonden?): kroop Amsterdam door het oog van de naald? Ondertussen hield ik MIJN verhaal over chaos & onzekerheid voor de VRT.
Ook kun je nog altijd de vraag stellen of hier weer sprake is van de-van-horen-zeggen & angstaanjagende geruchtenmachine, die onze Marokkaanse medelanders weer eens in een verdomhoekje plaatst, terwijl het in zo 'n geval als dit altijd om extremisten gaat, soms eenlingen, soms mensen verenigd in een der cellen van fanatieke haat, die elke medemenselijkheid uitsluit.
Een eenzame schooljongen, vader lid van een schietvereniging, in Duitsland.
Clock Work Orange
- verbijsterende film naar verschrikkelijk boek van Anthony Burgess; ik heb daar in al zijn onbarmhartigheidheid een macaber voorteken, een gruwelijke mogelijkheid gezien, van het plotselinge flippen, in publiek & de paniek die er het gevolg van kan zijn. De nooit-opgeloste moordaanslagen van de bende van Nijvel; het boek dat ik bij mijn laatste bezoek aan Antwerpen daarover kocht, stuurde me het bos in...

+

Dit schreef ik gisterenavond laat (gepredateerd), en vandaag voor het eerst televisie aanzettend (RTL Nieuws vier uur) verneem ik dat vijf van de aangehouden personen alweer vrijgelaten zijn. Much ado about nothing; zoals vaker. Mensen bang voor het grote Nothing, dat ons allen wacht, hihihahahoho...
Ik moest Hugo Camps weglachen, toen hij - in gesprek met mij gisteren - de dood 'het laatste conflict' noemde; ik denk dat dit 'conflict' zich voor mij heeft opgelost, toen ik de angst weglachte - zie uitleiding van mijn boek Liefde; al in 1964 was het Love! Love ! Love!
Nu hoor ik een koorzang, zijn het de apostelen George, John, Paul en Ringo?
Eenvouds verlichte wateren! Niet niets, noemde ik de bloemlezing over de kunst van het sterven, die ik in 1974 voor uitgeverij Bert Bakker samenstelde.

+

"Apen hebben een strottenhoofd dat niet geschikt is om veel verschillende spraakklanken voort te brengen. Bij apen komt het geluid rechtstreeks in de mondholte, terwijl bij mensen de afstand tussen mond en larynx aanmerkelijk groter is: die hebben dus een grotere akoestische ruimte, een soort klankkast. Door de lage aanhechting van de tong kunnen we de ruimte van de klankkast sterk laten variëren en daardoor het geluid heel gedifferentiëerd modificeren. Alleen mensen communiceren met elkaar via gesproken en geschreven symbooltalen; apen communiceren wel met elkaar, via lichaamshoudingen, gebaren, gelaatsexpressie én geluiden. Er is echter geen sprake van tekenreeksen die een bepaalde vorm of mate van 'constructie' laten zien. De communicatief bedoelde klanken die een aap uitstoot, zijn op zichzelf staande indexicale tekens die zich qua bereik van de communicatie-inhoud tot de direct waarneembare of direct toegankelijke context beperken."

Deze uitspraak van de taalkundige M.M.H.Bax tref ik aan in het zeer amusante en informatieve Een boktor met gesteven kraagje - over het menselijke van dieren in strips, samengesteld en aaneengeschreven door Joost Pollman, een uitgave van Oog & Blik | De Bezige Bij. Vijf hoofdstukken: Dieren als dieren, Dieren als mensen, Mensen als dieren, Mensen als (on)mensen en Stripdieren naar soort gerangschikt. - de laatste een uitgebreide zoo-index: welke dieren vind je in welke strips? Mij trof het verhaal van de Marsipulani, en met enige weemoed dacht ik terug aan die Biene Maja, of Max & Moritz, die ik tijdens Duitse les had leren kennen. En natürlich der Erlkönig, die noch so spät durch Nacht und Wind reed...
Verrrassende metaforen: Het stripdier is niets meer dan de getekende uiting van een oude obsessie; het verhaal van het ontstaan en de geschiedenis van de strip heeft vele vertakkingen die (bijvoorbeeld in Suske & Wiske De rebelse Reinaert, nr.257, 1998) teruggaat tot afbeeldingen van de vossenstreken uit de 13e eeuw.
Aanlokkelijke website-vermeldingen in de voetnoten bij elk hoofdstuk; niet meteen mijn eigen cup of tea, maar ik geef de pot even door. Nog 1 citaat, uit een boek The Postmodern Animal van Steve Baker: The animal is the very first thing to be ruled out of modernism's bounds.
'Het duurde tot aan het postmodernisme in de jaren tachtig voor kunstenaars zich weer wilden verdiepen in viervoetigen, gevleugelden, kieuwachtigen en ongewervelden. Becoming animal was daarbij de hoge inzet, omdat je de dierlijke identiteit alleen zou kunnen doorgronden als je bereid bent zelf een 'haren pakje ' aan te trekken.'
Tachtig heerlijk geïllustreerde pagina's; prima deluuks. Isbn 978-90-5492-266-7.

+

A HUNDRED years ago a group of foreign diplomats gathered in Shanghai for the first-ever international efforty to ban trade in a narcotic drug. On February 26th 1909 they agreed to set up the International Opium Commission - just a few decades after Britain had fought a war with China to assert its right to peddle the stuff. Many other bans of mood-altering drugs have followed. In 1998 the UN General Assembly committed member countries to achieving a "drugs-free world" and to "eliminating or signifcantly reducing" the production of opium, cocain and cannabis by 2008."
That is the kind of promise politicians love to make - smaalt vervolgens het Leader-editorial van The Economist (March 7th, 2009) dat vervolgens The evidence of failure uiteenzet, wijst op Al Capone, but on a global scale, en tenslotte besluit:
"A calculated gamble, or another century of failure?
This newspaper first argued for legalislation 20 years ago. Reviewing the evidence again (see pages 25-30), prohibition seems even more harmful, especially for the poor and weak of the world. Legalisation would not drive gangsters completely out of drugs; as with alcohol and cigarettes, there would be taxes to avoid and rules to subvert. Nor would it automatically cure failed states like Afghanistan. Our solution is a messy one, but a century of manifest failure argues for trying it. Op de aangegeven pagina's Briefing Dealing with drugs; rapportages met grafieken uit Mexico, Columbia, Europa en Amerika: On the trail of the traffickers, Sniffy Customers, A Toker's Guide & In America, lessons learned. Uiteraard worden the coffeeshops of Amsterdam genoemd, die famoulsy sell cannabis alongside croissants.

+

Hoe de lente zich alomme aandient; iemand van Omroep Llink begroette mij telefonisch met die mededeling, waarvan wij zojuist getuige waren geweest. De VRT-cameraploeg reed om elf uur achter ons aan naar Datsja Eden in tuinpark Buitenzorg in Nieuwendam, Amsterdam Stadsdeel Noord, waar wij sinds 1991 de zomers doorbrengen: Ik vlijde mij neer, na het ronde marmeren tafelblad een fanatieke schoonmaakbeurt te hebben gegeven, alles onder camera-toezicht.
Te zeggen had ik niets meer; ik keek om me heen en genoot. Edith leidde de tour du propriétaire naar de aanpalende tuin, waar achter het raam van de deur een bord hangt: Bibliotheek. Alleen voor leden. Ik keek naar binnen. Andere keer.
Hoe alles er aan komt. Hoe pril 't begin, nog voor a-pril. huhu. Gauw een heuse groet, voor het te melig wordt. Iets anders moet! Love you; Simon Vinkenoog - nieuwe Tiger Wash ondergaan in de wasstraat, voor morgenmiddag feest in Deurne. Luister, leef in - , luister mee. Stilte achter elk geluid.


Donderdag 12 maart 2009

"The successive movement of the inactive (yin) and active (yang) operations constitutes what is called the course of things (Tao). That which ensues as a result of their movement is goodness; that which shows it in its completeness is the nature of men and things. The benevolent see it and call it benevolence. The wise see it and call it wisdom. The common people, acting daily according to it, yet have no knowledge of it. Thus it is that the course of things, as seen by the superior man, is seen by few."
IN: Alan W. Watts: The Meaning of Happiness - The Quest for Freedom of the Spirit in Modern Psychology and the Wisdom of the East, Perennial Library, 1970.
Dit citaat van Lao Tzu is uit het vijfde hoofdstuk van Legge's I Tjing-vertaling; de cursivering is van Watts. Even verder, zelfde pagina 163:
"When the superior scholar is told of Tao
He works hard to practice it.
When the middling scholar is told of Tao,
It seems that sometimes he keeps it and sometimes he loses it.
When the inferior scholar is told of Tao,
He laughs aloud at it,
If it were not laughed at, it would not be sufficient to be Tao"
Ik weet niet of dit keer de cursivering van Alan Watts is, het zijn de laatste woorden van de sectie Taoism and the I Ching in het hoofdstuk The One in the Many.

+


Dit zijn de eerste woorden die ik tik vandaag; ik had het boekje van Watts ter hand genomen en bladerde het, al wachtend, door. Ik had de literaire dierentuin voor me, de weekbladen, het tiental boeken dat me ter gelegenheid van deze week in handen is gekomen; we hadden opgeruimd, en wanneer komt er eens een olifant die dát verhaal zonder einde uitblaast?
Kortom, ik had me voorbereid op een diepte-interview voor de Vlaamse televisie, mij af te nemen door Hugo Camps. Eerst kwamen twee nette heren Paul en Willem hun apparatuur opstellen, in hun kielzog fotograaf Sven, die wij toestemming gaven te kieken wat hij maar wilde.

 


fotograaf Sven, geluidsman Willem en cameraman Paul

Daarna, na enig wachten - waarbij ik mij zowaar opwond - kwamen regisseuse Cri Bauwens en Hugo Camps rokend aangestiefeld. De interviewer moest na afloop ook meteen weer weg, terug naar Knokke; bezig baasje - als zovelen van ons, die blijkbaar plezier in hun doen & laten hebben.
Wel, iedereen genoot, al waren het soms antwoorden naar de mij bekende weg, telkens opnieuw te bewandelen. Of ik zo van Edith hield, dat ik voor haar zou willen knielen? Ja, maar niet voor de televisie.
Het was weer een zuiverende, heldere klaterende spraakwaterval die ik uit mijn mond hoorde komen: la pensée se fait dans la bouche - een dadaïstische ontdekking (van Tristan Tzara) door de waarheid/werkelijkheid weer eens beaamd.
Wonderwel; nu het knippen & monteren afwachten: 100 minuten opgenomen teksten te trimmen tot 50, terwijl morgen de filmcrew (zonder interviewer) door Edith is uitgenodigd ook onze tuin te komen bezoeken.
Goed idee; gaat wel van de diepte-tijd af, zei ik, maar besefte dat de tuin waar wij zomers wonen - niet meer deze dagelijkse contacten, vrienden en vriendinnen! - ook behoort tot de diepte.


Simon en Cri


Hoe diep is het oppervlak, vroeg de vlinder zich af. Waar je ook belandt: oneindigheid. Hoe persoonlijker, hoe universeler. Niks identiteit en multi-integratiecultuurstrijd; het gaat om de overleving van mensen op aarde. Niets minder, niets meer.
Goed, dat de nieuwe Dichter des Vaderlands, Ramsey Nasr van een & ander besef heeft; in de periode van zijn kandidatuur gaf hij het maandblad VOLZIN (23.01.2009) een uitstekende uiteenzetting van zijn bedoelingen; ik pak hem hier op en Edith plakt-edit met graagte. Op weg naar de avond, Simon Vinkenoog, golfbreker.


Woensdag 11 maart 2009

Het Slow Future Manifesto, waarvan ik dezer dagen gewag maakte, is slechts door twee mensen geschreven.Vijf namen onder het manifest dienden als voetnoot; zij werden geciteerd, onder anderen Robert Filliou met zijn uitspraak: 'make life better than art'.
" Filliou is al een hele tijd terug overleden." zag Kirsten tot haar spijt. " Pierre Mansire en ikzelf willen met dit schrijven onze visie geven op de afgelopen eeuw van de vliegende vaart, de nadruk ligt op de positie van de kunstenaar, die helaas maar al te vaak in de valkuilen der vervlakking valt..Met een pas op de plaats hopen wij die situatie zichtbaar te maken, zodat een natuurlijke wijze de ware wordt. Op mijn weblog is het Slow Future Manifesto in z'n geheel te lezen.. voor de liefhebbers. http://kirstenz.web-log.nl/expressfree/2009/03/de-trage-toekom.html
is een directe link naar de tekst, of kortweg: http://kirstenz.web-log.nl/."
Graag gedaan.Nieuwe ideeën altijd welkom.

+

Knorknor. Ik had nog zoveel willen zeggen in het Opium-programma, dat vanavond op televisie wordt uitgezonden, over tjielp tjielp - de literaire zoo; over de Lokwoorden voor huisdieren in Nederland bijvoorbeeld (Een dialectgeografisch-etymologische studie, Cahier 8 van het P.J.Meertens-Instituut uit 1996 door Jan van Bakel), maar dat zette me al meteen op het verkeerde been.
Uit de inleiding bleek dat de aandacht "beperkt bleef tot de zoogdieren die een grotere of kleinere rol spelen in het productieproces op de boerderij, te weten: het varken, de big, de koe, het kalf, het paard, het veulen, het schaap, het lam, de geit, het geitelam en het konijn."
Nee, daar kwam ik niet veel verder mee - over huisdieren gesproken! Maar wel een literaire zoo van heb ik jou daar! Animal Farm!

+

Het Uitgelaten Boekenbal .'Ik wil niet te vroeg gaan, de camera's een beetje vermijden', zei Edith tevoren. OK; moeder's wil is wet.
Wij ontkwamen toch niet aan de flessenhals die zich bij de ingang van de Stadsschouwburg had gevormd; gelukkig zijn er altijd wel mensen om je heen (Hedy en Aat) om al palaverend de wachttijd mee te bekorten, tot je langs de cameramensen en fotografen over de rode loper naar binnen wordt gevoerd.


Door Hans Dütting in Frankrijk van internet geplukt


Onderweg word je een kwinkslag hier, een bon mot daar en een one-liner elders gegund, meestal als antwoord op 1 per microfoon gestelde vraag, voordat de vele lenzen spiedend verder kieken, wie is wie, en waar is wie, en hoe ziet wie er uit?
Media-feest inderdaad, wat niet wegneemt dat er tussen alle dit media-spektakel overlevenden (schrijvers als toeleveranciers voor de uitgebreide schare werknemers en medewerkers van de uitgevers-industrie die hun werk op de Boekenmarkt brengt) een zeer opgeruimde sfeer heerste; beestachtig leuke versieringen, een stripshow, een kooi om in gefotografeerd te worden - wij waren niet op de Apenrots van de Amsterdam Beat Club, genoten wel van een free jazz trio, luisterden naar de Lefties Soul Connection op het Toneel, en bezagen vanuit de zaal, als op een catwalk de brede trap daarheen, de vele modemogelijkheden, waarmee de mens anno nu zich in Nederland feestelijk op weg begeeft.
Het Carnaval der Dieren van Camille Saint-Saëns, een zeer satirische muzikale kijk op dieren, werd in 1886 gecomponeerd. Door de tijd heen werd de compositie voorzien van tussenteksten: Het Uitgelaten Boekenbal bracht een speciale, op deze avond toegesneden versie met 15 barse commentaren van Gerrit Komrij, gelezen door Erik van Muiswinkel en Maaike Martens.
Funky kippen, een boogie-woogie-kangoeroe, het programma vindt er geen woorden genoeg voor. Van impressionisme tot free jazz - het voor de gelegenheid uitgebreide Zapp String Quartet gaf er een zeer gearrangeerde moderne versie van. Verfrissend, genoeg energie om de avond na een goed begin in uitstekende staat voort te zetten.
Dwalend, ons verpozend, kijkend, raakten wij in gesprek met dezen en genen (soms zeer serieus) en verder maakten wij kennis, schudden wij handen, kusten, omhelsden en keken in de ogen: Remco, Debby, Cleo, Cees, Thomas, Kader, Ramsey, Hafid, Mustafa, Abdelkader, Charlotte, Jan, Jan, Tommy, Diana, Tjitse, Pieter, Rosita, Piet, Wim, Cornald, Kitty, Freek, Faminda, Rob, Rik, Koos, Lisette, Jeroen, Andrea, Roel, Mensje, Ton, Guus, Bart, Jolanda, Jules, Annemarie, Ari, Joost, Corrie, Bert, Willem, Bastiaan, Anton, Henk, Louise, Julius, Frank, Jean-Pierre, Esther, Driek, Hans, Connie, Vic, Jacqueline, Atte, Hans, Ed, Odette, Bas, Annelies, Hugo.... Vol netvliescircus: haute volée!

Vanaf het Ajax-terras (voor nicotinisten & andere rokers) lag het Leidseplein er weer bij als het fraaie stadslandschap, levend decor, dat ik al zó lang ken, de eerste oorlogsjaren 1940: live muziek in de hal van het (nu weer in de steigers staande) City Theater, de na-oorlogse jaren Reijnders, Eylders, Americain, De Kring, de Lucky Star - ongeveer in deze volgorde: mijn boek Hoogseizoen uit 1962 is er als het ware de streekroman van. En goed voor mij 100% autobiografisch: ik schrijf nu eenmaal niet anders en voel mij daar wel bij. Hoe-oi! Luid gehinnik in de manege.

+

"Aanpak drugsprobleem heeft geen resultaat.'BRUSSEL. - Wereldwijd is het drugsprobleem nog even groot als tien jaar geleden. Een strenger beleid ten aanzien van drugshandelaren en meer hulp voor verslaafden hebben niet gebaat. Dat is de conclusie van een vandaag gepubliceerd rapport van de Europese Commissie over de illegale drugshandel in de wereld. (ANP)"
Het Parool, dinsdag 10 maart 2009, buitenlandpagina 9.
Ik hoop daar meer van te horen & te vernemen. Essensie-verslaggever is in Wenen bij de UN-Conferentie ter plaatse; ik schreef zojuist mijn maandelijkse rubriek ('column') voor het aprilnummer. (Ongeweten voor velen: doe ik al minstens 20 jaar).

+

INTERVIEW KOMRIJ.
In de rubriek Correcties & aanvullingen laat de redactie van NRC Handelsblad gisteren weten:
"In het interview met Gerrit Komrij, Als grijsaard draag je de jongeling in je (Magazine van 7 maart, pagina 18) zegt Komrij dat Driek van Wissen als Dichters des Vaderlands had uitgerekend dat hij 'vierhonderd optredens per jaar had'. Dit moet zijn: 'gedurende zijn ambtsperiode van vier jaar'.
In tegenstelling tot wat Komrij zou hebben geantwoord op een vraag van Van Wissen over betaling van gedichten die in de krant worden gepubliceerd, betaalt NRC Handelsblad de Dichter des Vadwerlands een honorarium voor elk gepubliceerd gedicht."
Aldus het amende honorable van de kwaliteitskrant, die overigens zeer goed & exceptioneel opvallend uitpakt met een lange ballade van Ramsey Nasr, het eerste gedicht in zijn functie als Dichter des Vaderlands: Wat ons rest - een gedicht over lege schalen.
Over de volle breedte van de voorpagina het eerste deel, 2 x 18 volle regels; vervolgd op pagina 9 bijna in zijn geheel, tot ver beneden de vouw, door de delen 2 en 3, verlucht met een foto van het schilderij van Johannes Vermeer, De dame met de weegschaal, dat het Amsterdamse Rijksmuseum voor twee maanden van de National Gallery of Art in Washington te leen en ter expositie heeft gekregen, dat op de voorpagina kleiner werd afgebeeld.
Ik kan me niet herinneren dat een Nederlandse krant ooit zoveel aandacht aan een gedicht heeft besteed; uitzonderlijk!
Eens te meer ben ik overtuigd van zijn dichterlijke kwaliteiten; hij vertelde ons als writer in residence vanuit het appartement boven de Athenaeum Boekhandel aan het Spui afgelopen zaterdag de neo-sjamaanse happening te hebben gezien, waarbij Edith & ik met velerlei diverse companen aanwezig waren. (En handen schudden, en hugden en kusten). Geschiedenis aan je voeten. Trotse bezitters van lege schalen.

Verder even geen nieuws van het thuisfront. Mobieltje: spuiten & slikken. Nee, 1 keer is genoeg - wel wil ik nog een bijdrage leveren aan het Boekenweekthema; een bijdrage van mijn hand die werd gepubliceerd in het februari 2006-nummer van De Ezelgedachte, het in Texel door Theun de Winter uitgegeven tijdschrift. Heeft iemand die balkende mensenvriend al ontmoet deze week? Zo niet, dan wel hier en nu. Zoja (Gerbrand Bakker: Ezel, schaap en tureluur), dan nog 1 ezelgedachte, Marokko 1959. Gegroet, Simon Vinkenoog, mensenvriend.


Dinsdag 10 maart 2009

Kukeleku : www.savetibet.nl.

Woefwoef: wat een voortreffelijk poëzielezer, Henny Vrienten, Doe Maar singer-songwriter, ook reeds zestig! John Schoorl volgt hem in de Volkskrant ("Wat moet een mens zonder T.S.Eliot ") door zijn bibliotheek, langs 'de poëtische looplijnen in een duizelingwekkende verzameling.'
Wat een fervent en enthouisiast mens!
Ik zal Zwaan kleef aan, een kettingreactie, een uitgave van De Harmonie, zeker bij de boekhandel - die de aanloop kan gebruiken, begrijp ik - kopen; schaf ik meteen The Economist aan met het omslagverhaal: HOW TO STOP THE DRUG WARS.

+

BOE BOE BOE
"Een wereldhandel die geen last heeft van de crisis, is de drugshandel. The Economist heeft er een uitgebreid dossier over, met artikelen over het onbeheerste drugsgeweld in Mexico, de drugseducatie in de VS, de populartiteit van cocaïne in Europa en de pro's en contra's van een repressief of liberaal drugsbeleid.
Conclusie van dat laatste artikel: legaliseer drugs, want dat is 'de minst slechte oplossing.'
Door drugs uit de criminele sfeer te halen, worden neveneffecten van drugshandel als zwarte geldstromen en bendeoorlogen vermeden. De veronderstelling dat mensen meer drugs gebruiken als het legaal is, is verkeerd. Kijk maar naar 'het milde Nederland', met bijna het laagste (problematische) drugsgebruik ter wereld."
Aldus opgetekend door Leen Vervaeke in de Tijdschriftenrubriek van mijn onvolprezen ochtendkrant. Vooroordelen, moedwil en op machtsmisbruik berustende misverstanden hebben tot dusverre alle pogingen om harm reduction, in plaats van een repressief beleid algemeen aanvaard te krijgen, doen stranden. Deze week wordt over komend drugsbeleid in Wenen beslist; mensenleed in plaats van dierenleed. Vorige week nam ik op deze Kersverspagina van mijn website een brief van de Amsterdamse psychiater Freek Polak over, gericht aan kamerleden, europarlementariërs en andere bij deze gelegenheid betrokkenen: wie er nog geen kennis van nam, aan te raden, evenals de aanschaf van Egbert Tellegen's Het utopisme van de drugsbestrijding, hier vaker aanbevolen.

+

Pieperdepiep- piep-piep.
"Klets en onzin over de Dichter des Vaderlands - Meestal bescheiden honorarium - Kritiek als Dichter des Vaderlands mag, schrijft Driek van Wissen. Maar leugens niet."

Na lezing van dit betoog in NRC Handelsblad van gisteren grijp ik naar het door mij nog niet gelezen maartnummer van M, het maandblad van die courant, waar ons het smakelijke verslag van Ilja Leonard Pfeijffer's bezoek aan het Portugese landhuis van Gerrit Komrij en diens vriend Charles wacht.
De heren amuseren zich bij aankomst aan de keukentafel opperbest, op zijn literatureluurs uiteraard. 'Vervolgens ging het gesprek naadloos over op de laatste nieuwtjes uit het dorp van de Nederlandse literatuur. We namen alle schrijvers door, in alfabetische volgorde, van Robert Anker tot Joost Zwagerman.'
'Het grote verkneukelen' begint in de salon bij een schandalig grote kamerbrede flatscreen televisie, waar naar het Nederlandse Journaal, Nova en Pauw & Witteman wordt gekeken. Gastheer Komrij wil niet dat zijn Nederlands verwatert; hij heeft een keuze gemaakt: ''of je houdt je taal bij, of je probeert een carrière op te bouwen in de nieuwe taal. Nu kijk ik Nederlandse televisie en lees ik Nederlandse kranten.'
Van Wissen wordt belasterd (wordt in de maling genomen), dat is zeker; ik denk ook dat het de heren er om te doen is hem te jennen; als reden om in 2004 zelf voortijdig uit dit Ambt te stappen zegt de eerste Dichter des Vaderlands: "Een zeker iemand in het noorden was op internet bezig alles zoveel mogelijk in een verdacht daglicht te stellen. Die hele interpretatie, dat ik een notabel was die uiteindelijk was bezweken onder de eerbewijzen, daar kon ik niet mee leven. Ik vond dat ik het los moest laten."
'Bij het ontbijt', noteert Pfeijffer, 'vertelde Gerrit mij alle nieuwtjes van de Nederlandse internetsites over literatuur zoals De Contrabas en De papieren Man, die hij vele malen per dag minutieus volgt.' (Ik nooit, alleen als er een Google Alert-melding is).
De laatste lunch wordt gebruikt, 'we namen nogmaals de hele Nederlandse literatuur door, ditmaal in omgekeerd alfabetische volgorde.'
Uit de vergulde kooi kortom, waar men zich blijkbaar stierlijk verveelt. Vervelen stieren zich?

+

Toktoktok, alweer een EI. Ik mocht mijn vogel laten vliegen in het Opium-programma (opnames in de Escape op het Rembrandtplein) dat morgenavond wordt uitgezonden, met Jan Siebelink die twee mooie hazewindhonden bij zich had en dure rode Italiaanse schoenen droeg, Cornald Maas als relaxed gespreksleider en Bibi Dumont Tak, die een monument wil oprichten voor oorlogsdieren, die tijdens oorlogen de hete kolen uit het vuur halen.
Het thema van de boekenweek, rond het huisdier, heeft al meer dan 200 uitgaven, nieuw, herdrukt, opnieuw gebundeld, opgeleverd.
"Waarom zou je een beest in je huis halen?" vroeg Willem Frederik Hermans' alter ego Age Bijkaart: "Toch alleen maar om het te kunnen behandelen alsof het een mens was. Daarom nemen we beesten die van nature de schijn hebben meegekregen dat ze kunnen optreden als een mens. Door een paar woorden te spreken (papegaai). Door te bedelen (hond). Door met superieure minachting hun gezichten te gaan zitten opmaken als ze worden geroepen (kat)."
Rorschachtest met oortjes noemt Willem Otterspeer zijn lange inleiding bij de beste poezenstukken van W.F.Hermans: De geur van een pasgestoomde deken (De Bezige Bij, 2009).
'Katten zijn goed om mee te denken. Ze zijn een uitstekend middel om iets van Wim Hermans te begrijpen.' Helaas blijkt uit de opsomming van de vele kattengeneraties die Hermans en zijn vrouw rond zich hadden: "Het was het oude liedje: hij hield wel van hen, maar zij niet van hem.' Uit een briefwisseling over de aard van de kat tussen Hermans en Kousbroek blijkt: 'De onvermijdelijke breuk in de vriendschap wordt erin aangekondigd.'

+

Miauw, miauw. Op naar elders, andere grazige weiden. Even het gewenste effect, en niet de neven-effecten zoals daar zijn literatuur, mensen, dieren, dingen. Bal vanavond, aapjes kijken. Ben er zelf een. Gegroet, Simon Vinkenoog, Vrije Vogel.


Maandag 9 maart 2009

Mijn e-mail meldt me dat het vandaag Slow Living Day is, wereldwijd nog wel - het zou me plezieren de tekst hier af te drukken, maar het is te veel leesvoer ineens , dus ik verwijs naar het Slow Living Manifesto dat vandaag het licht ziet, honderd jaar nadat Le Figaro in februari 1909 het Futuristisch Manifest, een hulde aan de snelheid van F.T. Marinetti publiceerde.
Kijken wat er met de snelheid gebeurd is, waarschijnlijk/zekerlijk over de kop geslagen.
Laatste zinnen van nog te lezen lappen tekst doen me goed: dit is het eind van de Eeuw der Snelheid. Ga langzaam en zie... en wees het levende dat leeft.
Leve de flaneur, de boulevardier, leve de straat als hangout en theater. Geen e-mailadres gegeven; Pierre Mansire en Kirsten Zwijnenburg zijn de ondertekenaars in Nederland; bij de buitenlandse initiatiefnemers zie ik de naam van Robert Filliou.
In Randstad 11/12 publiceerde ik vijf pagina's van Filliou's gefluisterde kunstgeschiedenis, zoals die waren vastgelegd op twaalf drie-minutenplaten voor juke-box (Galerie Køpcke, Kopenhagen, 1963). Hij heeft die tekst ook voor zich uitgefluisterd, in het Amsterdamse Stedelijk Museum, gezeten aan een tafeltje tijdens een tentoonstelling, ik weet niet meer welke & ga het NU niet uitvinden. Goed de man nog bezig te zien. High, happy, and never in a hurry.

+

"Die nacht dobberde ik op een boot op de Moskva. Edith Ringnalda, zakelijk leider van Dogtroep, was m'n gastvrouw. Toen de drank rijkelijk gevloeid had viel er een plechtige stilte, Edith nam een aanloop voor wat een grote sprong zou blijken. Terwijl ze de hand van haar nieuwe geliefde Simon Vinkenoog vasthield sprak ze: "We zijn verliefd, we gaan trouwen. Ons huwelijk gaat niet samen met Dogtroep. Want dat is op zich al een huwelijk. Ik zou graag willen dat jij het van me overneemt." Daar hebben we toen gelijk op geklonken. Vanaf dat moment was ik zakelijk leider van Dogtroep, zonder dat verder iemand daar van wist."
Aldus Han Bakker, zakelijk leider van Dogtroep tussen 1989 en 1998: Hoe we beroemd werden op de pagina's 188-191 van het visueel uitbundig vormgegeven 320 pagina's tellende boek (plus 2 cd-s) Dogtroep, 33 jaar beeldend locatietheater, gewijd aan de geschiedenis van Dogtroep, het nomadisch theatergezelschap dat in 1975 door Warner van Wely werd opgericht, en waarvan de laatste voorstelling op 11 oktober 2008 plaats vond.
'Blikken voor en achter de schermen van het roemruchte gezelschap. Boordevol foto's, anekdotes, schetsen, interviews met Dogtroepers en bijdragen van Gerardjan Rijnders, Joop Mulder, Joop van den Ende en Hedy d'Ancona.' Voor mijn twee pagina's in HP/De Tijd over de reis naar Moskou en Petersburg (toen nog Leningrad) die ik met de Dogtroep in mei/juni 1989 mocht meemaken, helaas geen plaats. Mooi boek: Isbn 978-90-78736-04-2. www.lava.nl.

Edith heeft een iets andere versie van Han Bakker's verhaal, niet minder mooi en even waar. Een andere keer; er wordt weer gedreund en geboord op straat bij de brug van de Hoge Sluis. Voor het opnemen van een gedicht trek ik mij met de eerste bezoeker vandaag terug in de achterkamer.

Zeer inspirerend, mooi begin van de week voor ons.
Het optreden in de Koining Willem I Foyer van de Haagse Schouwburg mocht zich afspelen van een klein podium, dat ik graag deelde met Joep Bremmers, voor een intiem-volle zaal; wij vonden het zeer geslaagd. Hij gaf mij ruim gelegenheid de spraakwaterval open te zetten, en als ik hem vervolgens aankeek kreeg ik immer een mooie rebound. De tijd was zo voorbij, voor de volgende optredende stonden we.licht weer andere fans in de rij. Zij waren er allemaal, vanaf het moment dat de Jan Campert-prijzen door de Haagse wethouder van cultuur Marieke Bolle werden uitgereikt. Allen, zeg ik: Marjolein, Onno, Ramsey, Koos, Katja, Marianne, Mensje, Redmond, Rudi, Yvonne, Kester, Tom, Simon en Vincent en Joep, Arjan en Gerrit, Jan en Jean-Pierre, Juliette en Marc, Bianca en Hannah, Robbert en Laura, Tonnus en Peter, Wim N en Wim B, boekhandel Paagman (11 Vinkenoog Verzameld verkocht) en uiteraard, chapeau voor organisator Louis Behre & trawanten, die enkele honderden mensen een voortreffelijk Voorwoord voor de Boekenweek leverde.
Als mijn bijdrage aan de boekenweek, gewijd aan het Dierenrijk, een in het feb.2006 nummer van De Ezelgedachte (mooi tijdschrift) teruggevonden coverfoto van Tim Krabbé, waarmee begin en eind samenvallen. I-A, I-A! Simon Vinkenoog, savourerend.


Foto: Tim Krabbé


Zondag 8 maart 2009

Het vlot waarop Robert Jasper Grootvreld gisteren, met vrienden en vriendinnen aan boord
van de Doopsgezinde Singelkerk naar begraafplaats Zorgvlied over de Amstel werd gevaren.
Foto Derrick Bergman/Gonzo Media, dankje Derrick!

Om een en ander af te ronden - wat goe-oed zoveel mensen elkaar bij deze gelegenheid in vriendschap verenigd te zien - hier de bijdrage die ik voor Luc Sala's eenmalige Hippenzweter afgelopen week schreef.
Ik hield me aan RJG's benaming: hipperzweter; in mijn dagboek Liefde uit 1964 komt hij voor als een der medespelers op de Amsterdamse scene in de marge van de samenleving.

H I P P E R  Z W E TE R

Amsterdamse variant van The Hidden Persuader, een boek van de Amerikaanse socioloog Vance Packard, over de verborgen (subliminale, manipulerende) verleiders van de consumptie-maatschappij.
In de eeuwige strijd tussen Hebben en Zijn koos Robert Jasper Grootveld (19 juli 1932- 26 februari 2009) voor het laatste: en hoe.
Schaamteloos, zogeheten exhibitionistisch, door toeval en ingevingen geleid, een situationistische dérive avant la lettre: van elke situatie zo bewust mogelijk gebruik makend, pre-alles, pre-kabouter, drop-out als velen in de marge, pre-provo, pre-hippie.
Amsterdams Lieverdje, niet op z ’n mondje gevallen, anarchistische vader – probleemjeugd. Tegenwoordig zou hij al vroeg op school zó zijn opgevallen, dat allerlei instanties zich over hem zouden ontfermen, maar wij spreken van de crisisjaren en de tijd kort na de oorlog.
Toen ik hem in de jaren na mijn retour uit Parijs (1948-1956) ontmoette, was hij een van de Leidsepleiners, over wie ik schreef in het tijdschrift Twen/Taboe en het boek Hoogseizoen..
Ten tijde van zijn marihuette-spel verkreeg ik 50 punten omdat de politie een inval bij mij op de Bloemgracht had gedaan, en hij speelde zijn rol in de happening Open het graf, door enkelen in december 1962 in Amsterdam teweeggebracht.
Hij ditte en hij datte, marihuana maakte hem welbespraakt, en zijn leven als activist (mede-oprichter van de Lowlands Weed Company en vlottenbouwer) is ruimschoots de 484 pagina’s waard, die Eric Duivenvoorden (1962) aan hem wijdde.
De verschijning van dit boek, lang verrwacht, hield hem nog even in leven…
Wie het sjamanisme bestudeert en de levens van sjamanen als Black Elk leest, weet dat bijna alle sjamanen een moeizame jeugd hebben, met koorts en visioenen. Tjebbe van Tijen noemde hem in zijn installaties een neo-sjamaan; anderen (Roel van Duijn) spreken van stadssjamaan, en zeker: hij beheerste de extase van de trance-staat, evenals Johnny van Doorn, Antonin Artaud & andere brandende, lichtende gestalten.
Of hij hip was? Ik waag het te betwijfelen. Daarvoor was hij niet cool genoeg.
Wel wil ik van deze gelegenheid (not too hidden persuasion!) gebruik maken Norman Mailer te citeren:
”For I wish to attempt an entrance into the mysteries of murder, suicide, incest, orgy, orgasm and Time. These themes now fill my head and make me think I have a fair chance to become the first philosopher of Hip“
Hoe braaf, daarbij vergeleken, de exhibitiepietsies van de man, die op zijn 76ste jaar berooid stierf, en die de wereld even in beweging wist te brengen alleen maar omdat hij beroemd wilde worden & de tijd rijp was in Mad Master Am Ster Dam, waarlijk Magisch Centrum.
Simon Vinkenoog, Knipooggetuige.

Tot zover: wat was Hugo Brandt Corstius weer een - zeldzame - verschijning in het boekenprogramma van Wim Brands met zijn boek Dierenrijk mensenarm. Dat wij mensen uitsterven, ik geloof het graag en het verbaast mij niets. Zijn visie op internet is meegenomen, en dat de droom het voorportaal van toekomstig leven is - las ik dat niet in het Droomyogaboek van Norbu, Tibetaans Hoogleraar? In mijn data-base aanwezig; en hoe gelijk heeft hij: de Waarheid bestaat niet.
Maar het is wel interessant die te achterhalen; een partnerschap brengt je wel dichter tot zelfkennis.
Met deze wijsheid besluitend, heerlijk zonlicht, op weg naar Den Haag voor het VOORWOORD-festival. Zondagse groeten van Simon Vinkenoog, medelever.


Zaterdag 7 maart 2009

HET werd inderdaad een gebeurtenis van je welste, en welster, in optima forma: een eerbetoon dat het Amsterdamse Lieverdje, een beeld van Carel Kneulman op het Spui in Amsterdam's magische gnot-hoek in lange tijd niet rondom zich heeft zien afspelen.
De banier met vergrote foto's en teksten, die onthuld werd en tot aan de daklijst van de Atheneaum Boekhandel omhoog werd gehesen, toonde via de de vele decennia ervaring van Tjebbe van Tijen, conservator van www.imaginarymuseum.org wat er allemaal in korte tijd niet tot stand kan worden gebracht.
Luc Sala deelde de honderd exemplaren van zijn Hipperzweter uit, die ik via e-mail heb zien groeien (bewaar een exemplaar voor me, Luc, of maak een herdruk!), vrienden - onder wie Theo Kleij, Rudolf Stokvis, Popke Bakker, Henk J. Meier & Aja Waalwijk maakten met de blankhouten kist enkele rondjes om het beeld, waaromheen zich diverse andere acts afspeelden: een afscheidsfanfare speelde Nino Rota (Fellini), op een bakfiets werd een door Aat Veldhoen in 1964 getekende rotaprint uit 1964, eenmalig herdrukt, verkocht om mede de begrafenis te financieren; er waren de nodige professionele aandachtstrekkers als ons aller kunstwerk Fabiola - en het legioen Alte Kanonen (m/v) was niet te tellen, wel te omhelzen.
Onder de vele fotografen, die het straattheater op de korrel namen, bevond zich uiteraard mijn geliefde Edith Ringnalda: wij kozen de volgende als de meest treffende en veelzeggende foto's.


Theo Kleij, Rudolf Stokvis en Popke Bakker dragen de kist uit de bestelauto





Rotaprenten worden verkocht vanaf een bakfiets



Eric Duivenvoorden helpt Tjebbe van Tijen een 30 meter lange banier te ontrollen



Tjebbe van Tijen verschaft uitleg over afgebeelde scenes


Na een hartversterkertje in De Tweede Kamer op naar de Doopsgezinde Singelkerk, Singel 452, naast en achter de Kruitberg. Veel doopsgezinde lectuur meegenomen, waarover wellicht een andere keer: kom er maar eens om: geweldloze christenen!
Ook tjokvol, inclusief balcon. Herdenkingssprekers - een neef, Robbie's enige overgebleven familielid, biograaf Eric Duivenvoorden, fotograaf Cor Jaring; een visionaire Aja Waalwijk, een alerte Luud (witte fietsen plan) Schimmelpenninck die er terecht op wees dat dankzij Robbie provo wit als kleur bekende.
Uiteraard had ook broeder in de liefde Roel van Duijn het zijne te zeggen, terwijl ik had aangeboden het gedicht voor te lezen, dat ik de dag van zijn aards afscheid had geschreven: ik bracht het niet eerder naar buiten.
Ik kon niet nalaten ook Thea Keizer te memoreren, die dichter en langer dan wie ook Robbie's leven deelde: helaas behoorde zij niet meer tot de levenden toen de biograaf aan zijn vruchtbare werk begon.

+

S I M O N  V I N K E N O O G

ROBERT JASPER GROOTVELD (1932-2009)

Aan alles een begin, aan alles een einde.
Een opkomst, een ondergang, sunset & sunrise,
vol of leeg de maan, wassend, slinkend.
Zijn sterven niet onverwacht, voor wie hem pas nog zag,
Op zijn eigen boekverschijningsdag. +)

Eigen schim, met soms een kreet – oud Herenleed:
WAT HEBBEN WE HET GOED!
En altijd een lege schopstoel naast zich
voor de Klaasdroom die hij had,
met zijn messianistische geest
die het uiteindelijk met iedereen
zo goed voorheeft:
wanhopig en verward,
In het duister van de taal
die zich met rituelen omgeeft
als er op gedanst wordt,
waarlijk vuur ontsteekt.

Hij knoopt niet meer, hij blowt niet meer,
hij gromt niet meer, hij grijnst niet meer,
hij scheldt niet meer – niets scheidt je meer
van die onmogelijke figuur,
aan wie van alles ontbrak
wat voor anderen vanzelf sprak…

Hij hoeft niet meer, zo nodig,
ja hij was er, is er en zal er altijd zijn geweest
door zoveel beelden overleefd,
in kleur, wit of zwart: niet het jongetje
Brinkman dat de dijk het breken belet –
Eerder het lieverdje dat heel wat
vooroordelen over boord heeft gezet,
met zijn woelige zoekende
PubliCity-Geile Geest.

Blij dat je er bent geweest.
Blij dat je je laatste feest
zelf hebt meebeleefd!

+) Het boek Magiër van een nieuwe tijd – Het leven van Robert Jasper Grootveld door Eric Duivenvoorden (Arbeiderspers, 484 pagina’s) werd op 7 februari 2009 voor een aantal genodigden aan de Wibautstraat 150 in Amsterdam gepresenteerd.

+

Terwijl ik dit thuis schrijf is het feest nog niet ten einde: volgens het rondgedeelde programma is om 16.30 uur einde begrafenis. 'Vertrek naar het voormalige Volkskrantgebouw, Wibautstraat 150, waar in café-restaurant Canvas op de zevende verdieping gelegenheid is na te praten.'
Met Edith heb ik dat gedaan op de terugweg - na de kerkdienst zou een boottocht naar begraafplaats Zorgvlied die wij hadden kunnen maken (dank, lieve vrienden) en de aldaar af te leggen afstand voor mijn benenwagen teveel zijn geweest.


Groen vlot met kist RJG, rode rechtopstaande uitvaarder, gezien vanuit ons raam

Ik heb mijn energie nodig voor een optreden morgen in het Voorwoord-festival in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag, waar weer heel wat mensen (als vandaag & vaker) een praatje met me willen beginnen.
Maandag opnamen voor t.v.-programma Opium, woensdag uit te zenden. Dinsdag Boekenbal.
Bij het overstappen op het Leidseplein betraden wij de theaterboekhandel in de Stadsschouwburg - ik keek mijn ogen uit, de gehele voorzijde binnen de muren van het Theater was, naast de uitgebreide boekhandel grand café- restaurant geworden, Stanislaviski nog wel genaamd.
Wij schaften een exemplaar van het boek over de Dogtroep aan, waarvan Edith drie jaar zakelijk leider was. Op mijn vraag of er belangstelling was voor mijn vertaling van Antonin Artaud's boek Het theater van de wreedheid, vorig jaar herdrukt, antwoordde de boekhandelaar: Oja, bij de regie-opleidingen is het een en al Antonin Artaud wat de klok slaat!
Edith leest nu in het Dogtroepboek, en ik herlas, hoe te pas en ter sprake komend was, wat ik bij Julien Beck aantrof, in The Life of the Theatre, with a new foreword by Judith Malina, Limelight Editions, New York 1991) pagina 62, Notitie 34 - van de 123.

"The performer is always in a state of trance.
The trance state of the performer.
This is true in the conventional theatre, in dance, in jazz, rock, opera, music hall, all the forms. This is true in the street when it is street theatre, in demonstrations and confrontations. This is true of the revolutionist making the revolution.
The method of Stanisvlavski is a pratique to induce trance. Just as a participant in primitive rituals receives the spirit of another being, and then assumes his character, so Stanislavski formulated an elaborated theory of technique to enable the actor - with rational processes of accumulated thought, empathy, sensation, recall, study, observation, physical and psychological identification - to assume the identity and characteristics of someone else, mystical, fictional, usually the creation of the imagination of a writer. Then the performer reaches the point at which she/he 'lives the part.' This is rationally induced trance."(...) "When high you can fly over barriers, some barriers. That's why I act, that's why I get high. Because it is a way out of the narrow confines of my own social class."

En toen was het gedaan met Dit, en gaan wij over tot Dat. Een Dat, dat buiten de marges van dit loglichtboek valt: Klaas komt echt. Klaas gaat lees ik in de mij aangereikte A-3 uitgave van de Friesche Geheime Dienstbode; wij misten Arie Taal, waarschijnlijk te water.
Ieder mens een ster, een IK, een zelf, een specimen of eternity.
Simon Vinkenoog, Bisschop Universal Life Church, Modesto Cal. USA, since 1966. Alive and kicking!


Vrijdag 6 maart 2009

Verheugd dat de zon schijnt, verheugd dat ik leef, verheugd - uit het raam kijkend dat alles zijn gewone gangetje gaat, tram rinkelend over de brug van de Hoge Sluis die gerepareerd gaat worden; wij wonen vlak bij een van de vele bouwconstructies in Amsterdam (deze gereed 2011) die mijn moederstad op sommige plekken onbegaanbaar maken.
Twee uitjes; psychogeografische ondernemingen.
Gistereavond een extended-familie reünie bij zoon Alexander op de Brouwersgracht, waar ik lang niet aanschouwde mensen weer zag; zo mijn ex-ex Reineke, met wie ik twee keer op de omslag van een boek poseerde: Liefde (1964) en Weergaloos ()1968).
De liefde is er nog steeds; goed gevoel dat iedereen verbond; mijn eigen vier kinderen bijeen te zien is al een dérive waard: per tram (overstappen Leidseplein, waar vijf Oosteuropese(?) muzikanten - 3 accordeons en 2 klarinetten - twintig minuten onafgebroken prachtig speelden - ik sloeg het gebeuren vanaf een bankje gade, Edith deed boodschappen in de Leidsestraat - al hun concentratie op het speelplezier.
Dat soort muziek op het Boekenbal, opperde Edith, we zuden de hele avond dansen. Tot in de tram, naar de Nieuwe Zijds Voorburgwal hoorden wij de muziek wegebben.
Looptraining: Hekelveld (voor geestesoog het oude Het (Vrije )Volk-gebouw, grote glazen hal, nu Residence Hotel; club Bitterzoet op de hoek, mooi stukje Kattegat, Nieuwendijk (Sodom & Gomorra), langs de Smaksteeg - mijn eerste tongzoen, Haarlemmerstraat, langs West-Indisch Huis, hoge kastanjebomen Herenmarkt en vervolgens twee verdiepingen rechte trap met twee overloopjes.
Afwachtend boven: de zes jaar geworden Sammy-Jean en broer Marvin - 10 en de slimste van de klas - mama Dagmar, papa Alex, binnen Reineke (omhelzing), vriend Richard met dochter Chiara, zoon Robert, dochter Anna tegelijk met ons per fiets aangekomen, Marvin's schoolvriendje Bilo en moeder Fatima (die Daggy naderhand in de keuken hielp met voortreffelijke familiale spaghetti-maaltijd), vriendinnetjes opgehaald door mamas en papas, binnen druppelden de halfbroers van Alex, Early, Napo, Rudy - altijd moeilijk een buurvrouw de verwantschappen uiteen te zetten! Kortom, weerziensvreugde en gespreksstof bij de vleet, en vermaak alom; Anna en Arthur speelden het mij onbekende Wie is het? Het spel van de grote onbekende (6+) - en ik van dit alles ooggetuige: meer dan een netvlies vol.

vlnr: Anna Sunya (1973), Arthur Stephen Christiaan (1978), Robert (1947), Simon (1928), Alexander Simon Matthias (1961) met Sammy-Jean (2003) en vriendinnetje Sam, morgen ook zes. Gefeliciteerd, iedereen!

Genoeg genoeg genoeg - een zeer vertrouwde en vertrouwelijke sfeer, waardig afscheid op de muziek van Sgt.Pepper's Lonely Hearts Club Band, en afspraken voor weerziens. Taxi huiswaarts met zoon & bovenbuur Arthur.

+

Jack Nouws en zijn fotograaf Vincent (helaas, achternaam ontschoten) kwamen mij volgens afspraak voor een reportage halen: voor openbaarvervoerroute langs enkele favoriete plekken: Carré, om de hoek, vanwege de Poëzie aldaar in 1966, en vervolgens - daar gaan we weer - het Leidseplein - alwaar wij ons terugtrokken in de rookruimte achterin café Reijnders, na aanschaf van enige rookwaar bij de Bulldog - en na hen en ook de beide aanwezige barmeisjes (studenten) gewezen te hebben op Ad Windig's vijftigers-groepsfoto aan de muur rechts van de ingang: kijk, dat ben ik! Oja, en hoe heet u, zei u?
Chipkaart (65 + gratis van 1 maart tot 1 juni) gemakkelijk, in- en uitklikken; zo gewend.
Op het Spui was Henk Molenaar in congregatie met enkele van zijn collega's op de wekelijkse vrijdagse boekenmarkt; zij verwelkomden ons hartelijk. Het 25-jarig bestaan zal tijdens een Boekennacht op 20 maart vanaf 18.00 uur op het Spui en omgeving gevierd worden. Mij gewerd het 30 pagina's tellende programmaboekje; het gedicht waarmee ik de markt opende (Spui Rondzang, 1984) staat er in afgedrukt - opnieuw ben ik uitgenodigd mijn stem te laten horen.. Gracias.
Terug bij het Lieverdje vond daar de wake plaats - een aantal vnl vrouwen met spandoeken - (iedere 1ste vrijdag van de maand vanaf 12.45u) van de Vrouwen in 't Zwart Nederland: dit jaar 60 jaar Nakbah.
www.vrouweninhetzwart.nl. is een door sympathisanten gemaakte website in uitbreiding; de geschiedenis van de Vrouwen in het Zwart internationaal en de lijst van steden met wakes wereldwijd is te vinden op www.womeninblack.org.
Andere websites worden gegeven voor informatie over mensenrechten in Israël en de Palestijnse Gebieden: die van Amnesty Nederland, de Coalition of Women for a Just Peace, Een Ander Joods Geluid, The Electronic Intifada, het Nederlands Palestina Komitee, Sivmo, Stop the Wall en Vrouwen voor Vrede.
Ik leunde tegen een van de onder het Lieverdje geplaatste witte fietsen en liet me fotograferen, denkend aan de regels, mijn gedicht uit 1991:
Koraa
lzang:
"Wij die ons niets willen toeëigenen van wat een ander toebehoort
Wij die erkenning voor de Koerden eisen, de Armeniërs & de Palestijnen."
Een A-4 flyer met Info over het Plan van de invasie op de Tekentafel, en Gaza en de Geo-politiek van Energie kreeg ik mee, en ik omhelsde organisatrice Lily van den Bergh.
Volgende en laatste étappe: café Scheltema aan de Nieuwe Zijds Voorburgwal. Toast. Bandrecordertje tussen ons. Koffie. Ook bruin café. Niets veranderd. Tijd staat stil. Tijd nooit geweest: éen enkel moment, als je er naar kijkt vanuit je graf (Empty Mirror, Allen Ginsberg).
Dit nu hier, ik doe het met plezier, en reden. Praatjes en wat andere plaatjes dan die van de alledag.

En ze waren er weer, net als gisteren! Nog altijd sterren, niet alleen in de hemel, maar op Aarde.
Gisteren door Edith gefotografeerd, vandaag opnieuw bij het overstappen flanerend ontmoet.
Ik moest weer die afschuwelijk-onmogelijke gedachte van mij werpen: hoe zou een wereld er zonder muziek uit zien? Zonder - uit taltalloze klanken - Bach, zonder Oem Kalsoem, zonder John Coltrane?
Diens My Favorite Things droeg ik (op verzoek) voor Radio Noord Holland aan Robert Jasper Grootveld op; hoe diens uitvaart plaats vindt, een waarschijnlijk/waarachtige Hi-Ha-Happening, vindt de belangstellende op www.ruigoord.nl, link NIEUWS.
Voor vandaag, adios amigos: Simon Vinkenoog, spring in 't veld.


Donderdag 5 maart 2009

AMSTERDAM hoort het in Keulen donderen: ingezakt Stadsarchief door de aanleg van een Noord-Zuidlijn door de binnenstad; voer voor archeologen, historici & psychologen, onderzoekscommissies, expertises en contra-expertises daargelaten. Men dommelt, rommelt voort, als de aantijgingen van Van der Zwan waar zijn, heeft de directeur van de Nederlandse Bank Noud Wellink de nodige boter op zijn hoofd: hij vraagt zelfs om parlementair onderzoek.
Een Nederlandse econoom die in Londen woont vergelijkt de financiële crisis met de Slag om Nieuwpoort: als er maar geen burgeroorlog uit voortkomt!
Max Pam is in debat met de heer Donner over het begrip zelfreflectie, en de Volkskrant-hoofdredactie geeft knarsetandend toe dat zonder de Vlaamse courantier Van Thillo zowel Het Parool als De Morgen niet meer zouden hebben bestaan. Emmeren, emmeren, pompen, pompen, verzuipen.

Aan de lichtzijde staat uiteraard het bewustzijn bij velen dat deze crisis een belangrijke uitdaging betekent, in de ware zin van het woord - het leven als geheel is als zodanig te beschouwen! - en
dat het besef doordringt dat wereldproblemen ieder onzer persoonlijk betreffen: een ommekeer van jewelste wordt van de mens verwacht. Hoe dat verder gevolgen zal hebben als geld helemaal niets meer waard is (Luc Sala in De Echo) is de moeite van het afwachten, meedenken en -doen waard. Lichtpuntjes- en punten. In zijn Achterpagina NRC-rubriek Hemel & aarde bezoekt Anil Ramdas tweewekelijks een geloofsgemeenschap.
Dit keer (03.03.09) is hij met zo'n twintig man aanwezig in de soefimoskee in Ridderkerk en maakt de dienst mee: iedere donderdag om negen uur 's avonds.
"Na meditatie in het donker gaat men op het ritme van trommels draaien. Eerst langzaam met gekruiste armen en dan sneller met de armen gespreid.'

Een mooie vierkoloms kleurenfoto siert zijn tekst, waarop (ik ga niet Aarsmannen; zou het niet kunnen) te zien is wat hij aan het slot van zijn korte reportage met verve beschrijft: "... en dan komen de dansende derwisjen te voorschijn, een oudere man en een jongetje. Het sprookjesgehalte stijgt flink, want ineens zijn er ook trommels met diepe geluiden, en beginnen de derwisjen te tollen. Eerst langzaam, met gekruiste armen, en dan sneller en sneller, met de armen gespreid, maar verder kaarsrecht. De maat van het slagwerk verandert in pure opwinding en ik weet dat ronddraaien een lastig onderdeel in iedere dansvorm is, maar ik zie de tollende derwisjen niet eens een vast oriëntatiepunt zoeken. En het gaat maar sneller en sneller en de witte jurken bollen op en het blijft maar voortduren, vijf, tien, twintig minuten.
Wat de symboliek van dit alles is, had ik al gelezen in het verslag in Trouw (van Pauline Weseman, ruim een jaar geleden, SV) - alles in de schepping draait, van ster tot atoom, alles draait om iets, en dat iets is het geheim van God - maar ik zou al na een minuut neerstorten in dat geheim van God.
Dan gaat het licht weer langzaam aan (hoe deden ze dat vroeger, toen de dimmer niet bestond?) en staan de mannen in de kring op. Ze uiten klanken en dansen mee, de kleine jongen blijft maar tollen, alsof iemand vergat hem te zeggen om op te houden, maar het is een feest, en dat is niet de eerste associatie die ik heb met geloof."
Aldus Anil Ramdas, die dezer dagen een treurig boek over zijn kortstondige verblijf in Suriname publiceerde: oprecht mens. Jammer alleen dat hij dit geheim als kind, spelend, niet heeft opgedaan. Kijk naar dit jongetje: zowel geconcentreerd als extatisch: natuurlijk weet hij van geen ophouden, deze junior whirling derwish.
Jammer dat Ramdas geen besef heeft van kunst als medium tussen wat men hemel en aarde noemt, het mysterie van het eigen zijn, waarover ik bij Paul Van Ostaijen in een gedicht over Vincent van Gogh in 1917 lees:

"Niet het te zijn of niet te zijn is de levensopgaaf.
maar het misterie van het zijn vult alles.
Het eigen zijn. Dat over alles te leggen.
Wordt eigen zijn van de omgeving.
Alles te vervormen, te martelen, te doden
tot schoonheid.
Je zelf dood rekenen voor de wet, om de wet van je zelf te verbreden."

Elk mensenleven kan een kunstwerk zijn, dat is de levenskunst waarnaar je streeft. Wie niet streeft, niet leeft. Wie zijn blik niet verruimt weet niet wat-ie verzuimt. Woord aan boord.

+

De Coalitiejongeren (CDA, PvdA en Christenunie) zijn er onderling al uit: Volgens hen (verslaggeefster Yvonne Doorduyn op de voorpagina van de Volkskrant) heeft het kabinet onnodig veel tijd verloren aan 'splijtpunten', ambtenaren die geen homo's willen trouwen, softdrugsbeleid en godslastering. "Geharrewar, terwijl ambitie en daadkracht broodnodig zijn waren. Uiteraard pleiten zij voor hervormingen; hun 'schaduwakkoord heet Rekening Opgemaakt en voor deze politieke jongeren is de crisis de lakmoesproef voor de coalitie en moet het regeerakkoord op de schop. Over naar iets creatievers:

+

Kunstbijlage Volkskrant. Trend. De terugkeer van het popcollectief. Weer samen sterk.
Twee pagina's met drie foto's, twee reportages en de vermelding van een aantal websites en adressen. Voorbeelden uit het verleden worden genoemd door Robert van Gijssel en Sasja Kooistra: Velvet Undeground, Sonic Youth en Crass.
"Het collectief was ook een instelling uit de tegencultuur, bloeide op in de jaren tachtig, de punk- en 'aksie'tijd, en je schreef niet 'collectief', maar 'kollektief. 'Het Westfries Popkollektief sloeg de armen rond zo'n veertig bands uit Hoorn, allen naarstig op zoek naar oefenruimte en andere gunstige randvoorwaarden. De club deed de boekhoiuding, organiseerde optredens en festivals, bracht platen uit en bouwde zelfs een eigen platenzaak: Dropstyle, een winkel als werkeloosheidsproject."
In Enschede bloeide De Enschededse School met Idiot Records. Toen pop een multimediale industrie werd verwaterde het motto Weer Samen Sterk, maar die toch al gewantrouwde oude muziekindustrie ligt nagenoeg op zijn gat door internetpiraterij en downloadkwaad, en wat kan die industrie voor jong talent nu nog betekenen?
Dus bloeien opnieuw de collectieven, vanuit vriendenclubs, feestgangers en dj-conglomeraten, op internet waar de 'community' wordt onderhouden en de muziek verspreid, waar het creativiteitsvirus woekert onder de clubleden.
Het nieuwe collectief is niet zozeer een 'tegen'- cultuur, maar keert zich optimistisch tegen de bestaande. Het collectief, of dat nu bestaat uit hiphoppers of singer|songwriters, bouwt zelf aan een gunstige infrastructuur voor de beminde muziek, plaveit de weg waarop nieuw talent kan doorrollen, haalt podia over dat talent te boeken, creëert een vraag en een buzz. "De muziekindustrie, dat zijn wij nu zelf."
Met graagte genoteerd. Interviewtjes met Boemklatsch in Utrecht, Subbacultcha! uit Amsterdam, en verwijzingen naar Dox Family, Songwriters Guild, Wicked Jazz Sounds, Kindred Spirits etc. - werelden die openbloeien, grass roots. Laat nu de lente maar komen met haar nieuwe geluiden; wij zijn er klaar voor.
Over naar de Dagorde: op verjaarsbezoek bij Sammy Jean, dochter van zoon Alex en Dagmar; op naar de Brouwersgracht, bekend terrein & buurt. Gedaggezegd, Simon Vinkenoog, dorpsoudste.


Uit: Aat Veldhoen prenten 1956 1967 - 1964 rotaprent 320 x 430 mm
Robert Jasper Grootveld als clown en Netty Dagevos, naakt


Woensdag 4 maart 2009

Het is alsof versnellingen zich voordoen in het leven anno Nu, en niet alleen in het mijne, waarover Douwe Draaisma, hoogleraar in de geschiedenis van de psychologie in 2001 een interessant boek publiceerde: Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt. Over het autobiografische geheugen (Historische Uttgeverij Groningen 2001, Isbn: 90 6554 470 4
Ik moet zeggen dat ik zelf, als student van de veranderende werkelijkheid, en de wijze waarop de veranderingen plaatsvinden, in versnellingen altijd geïnteresseerd ben geweest, die in mijn eigen leven uiteraard in de eerste plaats. Sommige versnellingen veranderden je leven in een dag, sliep je s’ avonds in een ander bed dan dat waaruit je opstond Soms werd je buitenspel gezet, van de vrijheid beroofd...
Ook wie naar de wereld om zich heen keek, en nieuwsgierig naar de wording en ontwikkeling van alles wat gebeurde speurde (veel lezen en luisteren) onderkende niets dan versnellingen op alle mogelijke gebieden. Nieuwe diensten, functies en beroepen ontstonden.
Een indrukwekkend voorbeeld: de hedendaagse bijna oppermachtige in alle sectoren doorgedrongen reclame-industrie (Madison Avenue, PubliCity New Amsterdam), waarin voor superkapitalen omgaan, een beroep waarin miljoenen hun geld verdienen, bestond halverwege de negentiende eeuw niet!
Een slimme krantenjongen kwam op een idee, dat hem miljonair maakte, Advertentie Aquisitie, en een onophoudelijk wereldwijd luchthappen en ether-tappen om niets veroorzaakte: schrille onechte stemmen, die het op je angst- en onderbuikgevoelens voorzien hebben, met de meest valse voorstelling van zaken mogelijk: louter winstbejag.
Aan The History of Hip, ooit van Derrick Bergman ten geschenke gekregen, dank ik deze & andere gegevens. Hoe grammofoon, radio, de telefoon, later film, televisie, video, internet & games telkens nieuwe werelden en mogelijkheden voor vernieuwing en verruiming, ontspanning en afleiding scheppen.
Alweer decennia geleden noteerde ik een grafiek: niet alleen werden de uitvindingen en vondsten tallozer; ook de tijdspanne die verstreek tussen een ontdekking en de praktische toepassing ervan werd steeds korter, van soms honderden of tientallen jaren tot enkele jaren. De stoommachine, de electriciteit, de telefoon, radar, transistors, printed circuits, chips, van massale data-bases en mini-nanotechnologie, in de kosmologie zowel als in de kernfysica – de uitgestrektheid van de kennis wordt telkens duidelijker: het mysterie van het leven blijft nog steeds, niettegenstaande genen en DNA, even groot.
Laat niemand het idee hebben de Waarheid in pacht te hebben; laten we wel weten dat het verruimde bewustzijn, de entheogene psychedelische ervaring, in alle culturen altijd bestaan heeft en ons via - via de wijsgeren, ontdekkers, pioniers - leert dat wij mede onze toekomst kunnen bepalen door wat onze ingevingen ons dicteren en onze dromen ons beloven.
Hemel en hel, paradijs en onderwereld bevinden zich inderdaad Hier & Nu, het moet ons telkens opnieuw gezegd worden - in welk stadium van de versnelling wij ook terecht zijn gekomen.

+

I R A  C O H E N

Dreaming about the mirror,
I think of God's affliction.
about the necessity of freeing Him from the mirror
without breaking it,
His presence so subtle
you cannot see it there.
Several days I have
awakened with this on my mind,
not sure of
the nature of my concern,
yet sure of its importance,
the answer must lie in
the way a mirror is made.

I awoke this morning from a dream
where someone asks me
if I could write something white
I was in the midst of a
terrible revolution & now
my mind is wrapped
in a white veil.

I am thinking of the
white doves flying
around the white mosque
of Sidi Ali in Balkh,
of the white pages of a new
book ready for ink,
Loaves of freshly baked
white bread on the morning
of innocence and devotion,
the white gown of supplication
of a white sky illuminated
by a white sun.
My plate is overflowing
with the white of uneaten
eggs and I try to begin a new
day of white aspiration

+

Tot ons gekomen via een e-mail uit New York van Louise Landes Levi, 1 maart: "Ira called this morning & asked me to come & help him with a project - He had written a poem & needed some help to type it out. Here it is."
U hebt het, als het goed is, zojuist gelezen, wellicht herlezen.
Onder het gedicht tikte zij:
"Very difficult to explain to Ira over & over again questions relating to 'time' - what comes first, in the poems, in his mind - etc., but trying. I will try to keep calm & hope your package will arrive
soon to cheer him."

En ik denk, dat ik beiden een cheer geef, door dit door te spelen.
Ira Cohen leerde ik in 1964 kennen; hij belde vanuit Vlaanderen waar hij zijn tijdschrift GNAOUA liet drukken, en needed help. Een opzienbarende verschijning (altijd gebleven, majestueus en magisch): in die tijd, woonachtig in Tangiers, droeg hij een djelabba, had lang haar en een baard, en baarde - toen nog! - opzien in de tram die wij namen van het Centraal Station naar mijn huis.
Sindsdien bevriend geraakt; graag geziene gast in Amsterdam, in New York ontmoette ik hem op twee adressen: magisch theater! Hier een foto die wij van Ira & ons beider dichtvriendin Louise maakten, hoe lang is dat al weer geleden?


              Louise Landes Levi en Ira Cohen ten huize van Simon Vinkenoog & Edith Ringnalda (foto), 2 juni 2004


Heel wat mensen zijn hier de revue gepasseerd, in de bijna vijf jaar dat ik hoofdredacteur-eigenaar-directeur van dit Clearing House for Information ben; graag gedaan! Mag het een mensje meer zijn?

+

Binnenkort weer naar Brussel, waar de herinnering aan Gérard/Geert van Bruaene na vijftig jaar nog rondhangt in La Fleur en Papier Doré, oftewel 't Goudblommeke van Papier aan de Rue des Alexiens 55; in 1953 overhandigde hij mij (een trouw bewaarde) map met zijn Livre d'Or, een verzameling kaartjes, vouwblaadjes en losse pagina's, die blijk geven van een zeer oorspronkelijke geest.
Twee wijze regels (uit een Note pour le marché de la peinture) wil ik citeren; over een vertaling zou ik moeten nadenken, edoch - elders roepen mij andere stemmen.
Hedendaagse groeten, Simon Vinkenoog - buitenvetter.

"On peut posséder toujours davantage,
Mais pas moins que rien, dans une cage."


Dinsdag 3 maart 2009

Veel te lezen vandaag; gij zijt gewaarschouwd! Om te beginnen een brandbrief voor een moratorium wat betreft het VN-Drugsbeleid.
Daarna vindt de belangstellende bezoeker (goeiemiddag hier) een bespreking van mijn Vinkenoog Verzameld, Gedichten 1948-2008, oktober jl verschenen bij Nijgh & van Ditmar, geschreven door Karel Wasch en aangetroffen op twee poëzie-websites, dus waarom niet hier - waar ik meestal geen media-reflecties op mijn Doen & Laten publiceer.
Daarna zie ik wat de pot schaft, zo nodig.

+

De hiernavolgende e-mail werd 28 februari jl door de Amsterdamse psychiater Freek Polak aan bijna alle hem bekende Euro- en Nederlandse parlementariers gestuurd, die met het drugsbeleid te maken hbben.

N O G   T I E N  J A A R  O N D E R  H E T  D R U G S B E L E I D  V A N  B U S H ?

Geachte leden van het Europese en van het Nederlandse parlement, betrokken bij het drugsbeleid, voor het eerst zou dit jaar het drugsbeleid van de Verenigde Naties onderworpen worden aan een onafhankelijke evaluatie, in opdracht van de Europese Commissie.
Deze evaluatie was al in december klaar, maar is om onduidelijke redenen opgehouden, en kan nu geen invloed meer hebben op de planning van het volgende 10-jarenplan voor het drugsbeleid.
Over ruim een week, op 10 maart, begint in Wenen de CND, Commission on Narcotic Drugs aan haar jaarlijkse vergadering. De CND is het besluitvormende orgaan van het UNODC (United Nations Office on Drugs and Crime).
Ik ga daarheen als vertegenwoordiger van de Nederlandse Stichting Drugsbeleid, van ENCOD (European Coalition for Just and Effective Drug Policies) en van het Canadian HIV/AIDS Legal Network. De laatste organisatie heeft mij een van de voor hen beschikbare toegangspassen aangeboden.
Het internationale drugsbeleid ligt vast in een reeks internationale verdragen, waarin het vrijwel onmogelijk is iets te veranderen.
Elf jaar geleden is een 10-jarenplan opgesteld onder de leus “A Drugfree World – We Can Do It!” Evaluatie van drugsbeleid vindt zelden plaats, en bij de VN alleen door het eigen apparaat. Dit zou voor het eerst weer gebeuren op de CND van maart 2008. Omdat vorig jaar onvoldoende gegevens beschikbaar waren, werd besloten tot een jaar uitstel. Het tussenliggende jaar werd uitgeroepen tot “Year of Reflection”. Dit leek een breuk met het verleden, omdat het de gewoonte was zonder evaluatie en met zo min mogelijk discussie en in consensus een 10-jarenplan aan te nemen met een fraaie leus, maar met als inhoud Meer van Hetzelfde.
Voor het eerst leek er een mogelijkheid te zijn om te doen wat op elk ander beleidsterrein normaal is: goed nadenken over de ervaringen van de afgelopen periode en over de belangrijkste vragen die op grond daarvan gesteld moeten worden.
De treurige waarheid is dat er in het afgelopen jaar vooral geruzied is over de tekst van de Politieke Verklaring die op het zogenaamd High Level Segment van de CND (zo worden de eerste drie dagen van de bijeenkomst aangeduid, die bestemd zijn voor ministers en regeringsleiders, niet slechts voor ambassadeurs en ambtenaren zoals op de gewone CND’s) zal worden aangenomen. Er is in dat jaar enkele malen vergaderd over onderdelen van het beleid, waarbij over een thema als Harm Reduction maandenlange strijd is gevoerd. Deze is overigens nog steeds niet afgerond, omdat de vertegenwoordigers van de VS zolang mogelijk doorgingen het beleid-Bush uit te voeren. Pas enkele dagen geleden heeft de Amerikaanse vertegenwoordiger aldaar voorzichtige steun uitgesproken voor het Harm Reduction concept.
De fundamentele kritiek waaraan het prohibitieve beleid in veel landen blootstaat, komt normaliter binnen de CND in het geheel niet aan de orde, doordat de inbreng bepaald wordt door de lidstaten. NGO-vertegenwoordigers worden tot de vergaderzalen toegelaten als waarnemer, maar zij spelen geen rol bij de besluitvorming en op kritische opmerkingen die zij af en toe mogen maken, komt in de regel geen reactie.
Op het laatste jaarrapport van UNODC van maart 2008 is veel kritiek gekomen, voornamelijk van een groot aantal NGOs (non-governmental organisations). Ongeveer 250 NGOs zijn in juli 2008 in Wenen bij elkaar gekomen om een gezamenlijke verkaring op te stellen. Zoals binnen de bureaucratie van UNODC gebruikelijk moest ook deze verklaring in consensus worden opgesteld. Op deze manier is de zeer gevarieerde en diepgaande kritiek omgevormd tot een grotendeels routineuze tekst die meer principiële vragen omzeilt, maar wel een krachtig pleidooi bevat voor volledige invoering van de principes van Harm Reduction en Human Rights - wat in de andere VN organisaties al heel lang gebruikelijk is. Maar zelfs dit is voor de CND teveel, zo is de laatste maanden gebleken. In Europa en daarbuiten breed geaccepteerde principes van Harm Reduction en Human Rights worden door de VS, Japan, China, Rusland en andere landen krachtig tegengehouden.
Als er in Nederland wordt gedebatteerd over het drugsbeleid, bijvoorbeeld over de vraag of regulering van de achterdeur van de coffeeshops wenselijk is, dan wordt steevast verwezen naar bezwaren uit “het buitenland”. Het beslissende argument is meestal dat dit niet zou kunnen in verband met de internationale drugsverdragen die Nederland heeft ondertekend. (Of deze interpretatie juist is, is volgens deskundigen overigens onzeker, zo bleek tijdens de hoorzitting over dit onderwerp vorig jaar in de 2e Kamer.) De CND die als afsluiting van een periode van 10 jaar geldt, zal het beleid voor de volgende periode vastleggen. Waarom men hier vasthoudt aan deze archaische 10-jarenplannen laat zich raden.
Vanwege het ontbreken van externe, onafhankelijke evaluatie heeft de Europese Commissie besloten een eigen evaluatie te laten uitvoeren, door een commissie van onafhankelijke deskundigen onder voorzitterschap van prof. Peter Reuter, (mede)auteur van o.a. “Drug War Heresies” en van diverse studies van het Nederlandse drugsbeleid. Dit initiatief was een novum. Het was de bedoeling dat deze “blue ribbon”-commissie ruim voor de CND van maart 2009 zijn rapport zou uitbrengen.
Naar nu blijkt, zal het rapport dat in december 08 in concept klaar was, pas openbaar gemaakt worden op de eerste dag van de CND, misschien hoogstens een paar dagen eerder. Dit betekent dat er in feite van “reflection” geen sprake meer kan zijn, en van invloed op de uitkomst van de CND al helemaal niet.
Er schijnt enige frictie te zijn over de vraag of voorzitter Peter Reuter van de commissie dit zelf zal doen, of dat de Europese commissaris die over het drugsbeleid gaat, de Fransman Barrot, dit voor zich zal opeisen. Dat heeft natuurlijk invloed op het beeld dat van het rapport in de media zal ontstaan.
Het ziet er dus naar uit dat er alweer een periode van 10 jaar zal ingaan zonder dat de kernvaag van het drugsvraagstuk zelfs maar in overweging is genomen: is het verstandig om door te gaan met het verbieden van deze stoffen?

Er is nu hoe dan ook te weinig tijd meer voor een behoorlijke discussie en reflectie. Wanneer de evaluatie van de commissie Reuter door de leden van de CND alleen beleefd zal worden aangehoord, en de in consensus opgestelde Politieke Verklaring vervolgens ongewijzigd wordt aangenomen, dan kunnen de drug warriors ongestraft blijven beweren dat de wereldgemeenschap na een jaar van reflectie en in grote saamhorigheid heeft besloten het succesvolle beleid van de afgelopen tien jaar voort te zetten - terwijl dit ver van de waarheid is.
In deze situatie moet worden vastgesteld dat er onvoldoende reflectie heeft kunnen plaatsvinden. Het verstandige besluit van de vorige CND een jaar van reflectie in te stellen heeft niet tot serieuze analyse en discussie geleid. De evaluatie van de onafhankelijke commissie Reuter is om onduidelijke redenen twee maanden opgehouden. Voor reflectie - waartoe dit rapport ongetwijfeld aanleiding zal geven - is geen gelegenheid geweest. Feitelijk betekent dit dat nu pas een begin kan worden gemaakt met analyse, reflectie en publieke discussie.
Er is nog een reden om een moratorium in te stellen in het internationale drugsbeleid. Dit is in het belang van de VS en daardoor voor de hele wereld. Ook in het krachtenveld van het internationale drugsbeleid is de VS nog steeds de meest bepalende speler.

De regering Obama heeft nog te weinig tijd gehad om zich te beraden over hun opstelling op de CND. Tijdens het voorspel van de CND is er veel frictie geweest door het starre verzet van de “Bush-leftovers"die misbruik maakten van het uitblijven van nieuwe instructies uit Washington. Dit moet lopen via Buitenlandse Zaken en de benoeming van Hillary Clinton heeft lang geduurd. De naam van de beoofde nieuwe Amerikaanse “drug czar” is inmiddels bekend: politiechef Kerlikowske van de voor Amerikaanse begrippen uiterst liberale stad Seattle. Maar hij is nog niet benoemd.
Of we een principiële wijziging in het Amerikaanse beleid mogen verwachten is niet zeker, maar wel waarschijnlijk, gezien enkele acties die de nieuwe VS-regering inmiddels heeft ondernomen: spuitenruil wordt geaccepteerd beleid, en de DEA-overvallen op centra voor verstrekking van medicinale cannabis worden beëindigd.
Nu de regering Obama in eigen land al begonnen is met significante wijzigingen in het drugsbeleid, en in de voorbereidingen op deze CND meer steun voor het Harm Reduction beleid heeft uitgesproken, wordt duidelijk dat de net benoemde bewindslieden meer tijd nodig hebben om hun beleid op te stellen.
Zonder uitstel zou dit betekenen dat de opvattingen van Bush nog 10 jaar langer ook het Nederlandse drugsbeleid zullen blijven bepalen.
Vandaar mijn pleidooi voor een moratorium in het VN-drugsbeleid, en voor een ruime periode van serieuze reflectie.
Met vriendelijke groeten, w.g. Freek Polak psychiater, Amsterdam,
bestuurslid Stichting Drugsbeleid, 28 februari 2009. E: fpolak@planet.nl

+

Hopelijk door u/jullie met evenveel interesse gelezen als door mij; de geadresseerden krijgen ZOvéél te lezen; het is natuurlijk uiterst interessant gade te slaan hoe de situatie in de V.S.van Amerika zich ontwikkelt.
Het is überhaupt interessant de wereld van enige afstand (in tijd!) te zien; zelf niet in een gouden kooi opgegroeid en kostverdiener sinds mijn 18e, heb ik op mijn 80ste geen schulden of noemenswaardige, 'kostbare' bezittingen ( à part een collectie unieke boeken + snuisterijen + een luizenleven met Edith), en ben - met nadruk: as happy as can be.
Dankbaar voor onder meer het uitgebreid verslag dat nu volgt. En happy zijn er met mij velen; genoeg om te blijven leven & schrijven.
Wer diese Rede nicht versteht, der kümmre sein Herz nicht damit.
Meester Ekkehart, motto in mijn dagboek LIEFDE uit 1964.


Dinsdag 3 maart, eerste scrabble van de dag, Simon beginnend met HAUSSES (zevenletterwoord)

"Dat Simon Vinkenoog (1928) de tachtig is gepasseerd is maar moeilijk voor te stellen. Hij treedt overal op, danst en swingt, dicht en zingt en lijkt nog immer alom aanwezig. Dat uitgeverij Nijgh &Van Ditmar nu met zijn verzamelde gedichten komt lijkt een eerbetoon aan deze performer/dichter.

Vinkenoog organiseerde Poëzie in Carré in 1966, een inmiddels legendarische bijeenkomst met een keur aan dichters, die na een copieuze maaltijd optraden in het stampvolle theater. Namen als A.Roland Holst, Ed Hoornik, Bert Voeten, Jan Hanlo en Cees Nooteboom waren van de partij maar ook toenmalige nieuwkomers als Jules Deelder (in bloemetjesoverhemd!) en Johnny de Selfkicker. Het was voor het eerst dat dichters zo massaal optraden, er waren in die dagen weinig performing poets. Vinkenoog was de animator en presentator en het luidde een nieuw tijdperk in met poëten, die op podia klommen. Vinkenoog was een exponent van De Vijftigers, samen met Campert, Lucebert, Kouwenaar, Schierbeek e.a. Hij bracht Amerikaanse Beatdichters als Ginsberg en Corso naar Nederland. Maar hij weekte zich in de zestiger jaren los. Toen ontwikkelde hij zich als geëngageerd dichter en later als een experimentele poëet. Een onafhankelijke dichter zonder club of stroming met een eigen geluid. Dat leverde veel optredens op, maar ook veel kritiek van de gevestigde orde. Men verafschuwde de Bresredacteur, de kosmopoliet, LSD-gebruiker, Zen Boeddhist en hippie. Hij schreef bovendien controversiële romans met veel drugs, sex en jazz erin.

Misschien raakte men de kluts kwijt -niet verwonderlijk - want wie de rubriek Wereld in Beweging uit Bres nog eens raadpleegt, wordt duizelig van de associaties. Vliegende schotels, complotten, voedsel, landbouw, literatuur worden in een bonte warreling opgedist met een eindeloze lijst van namen. Want Simon Vinkenoog was overal en nergens. Oude opnames van het VPRO programma Hoepla (1967) tonen Vinkenoog enerzijds in meditatie bij een Zen Meester en tijdens een andere opname danst Simon stoned rond op de klanken van The Soft Machine. Hij leefde toen vooral volgens de uitspraak van Shakespeare: “All this life is but a play, be Thou the joyfull player!”

Nu liggen er de verzamelde gedichten van Vinkenoog, bijeengebracht door Joep Bremmers. Dat zal een heidens karwei zijn geweest, de bundeling telt maar liefst 1228 pagina’s! En dan ontbreken er nog diverse verzen. Zoals het destijds in tijdschrift Ruim verschenen gedicht: Nederlandse Beeldenroute. De officiële bundels zijn er zoals Wondkoorts, Heren Zeventien en Tweespraak (samen met Hans Andreus) bij grote uitgevers als De Bezige Bij en Stols en deze rij uitgaven gaat tot diep in de jaren ’70 door, maar daarna lijkt de belangstelling te luwen en komt Vinkenoog bij kleinere uitgeverijen terecht of geeft in eigen beheer uit, maar treedt vooral veel op. Hierin lijkt zijn carrière op die van Hans Plomp, de Ruigoordridder, die onlangs 65 jaar werd en toegezongen door Simon Vinkenoog, die Ruigoord, de kunstenaarsenclave bij Amsterdam een zeer warm hart toedraagt. Hans Plomp scoorde in de zestiger jaren hoge ogen met o.a. Het Amsterdams Dodenboekje, maar werd later in de ban gedaan omdat hij koos voor Oosterse wijsbegeerte en andere spirituele stromen. Nu staat hij op podia in België en Nederland en vertegenwoordigt hij een bijna vergeten generatie.

In 1950 verschijnt Wondkoorts met een klassiek gedicht genaamd Afrekening: ik was de haat/ de adem van de dood/en andere grote woorden/die aan dit jonggestorven leven/als vrachtgoed toebehoorden/(…) Zinnen, die door Achterberg geschreven hadden kunnen worden. En iets later in de jaren ’50 in Koopman geeft Vinkenoog zijn bedoelingen prijs met het woord : ik vent een vracht / vol woorden voor mij uit/ door lege zonbedoelde straten/(…).
In 1952 verschijnt de cyclus Land zonder nacht; opvallend zijn de grote symbolen waar Vinkenoog voor kiest: (…) ver als de horizon ben je/ in de glazen kist van het weer geborgen/ beukend op blikken deksels/ van het najaar / ik zie de bliksem langs je lichaam trillen/en de regen loopt onrustig door je ogen/(..)
Maar vanaf 1953 treedt de taal van de Vijftigers in. Het protest, de onmacht. Het rijmen lijkt even verdwenen. Bitter: (…) Als een heerser over glasheelal/ zie ik dame zie ik bloed en schaatsenrijden/ op de Noorse ijzers van betekenis./(…)

De bundel Gesproken Woord uit 1964 vormt een cesuur in Vinkenoogs werk. De bundel verscheen eerst in Podium, verscheen in kleine opgave in eigen beheer en werd later in een bundeling van de Bezige Bij opgenomen. Vinkenoog is hier al de latere declameerdichter geworden. Tijd:U leeft allemaal/ in de onvoltooid verleden tijd/ in de voltooid verleden tijd /in de onvoltooid tegenwoordige tijd/ in de voltooid tegenwoordige tijd /in de onvoltooid toekomende tijd/ in de voltooid toekomende tijd /in de onvoltooid verleden toekomende tijd// in de voltooid toekomende tijd/in de onvoltooid tegenwoordige toekomende tijd/ in de voltooid tegenwoordige toekomende tijd/ Misschien ben ik een van u vergeten.
Het is een geestige opsomming met een quasi filosofisch einde, maar op papier lezen we er snel doorheen. Je moet het Vinkenoog horen voordragen! Veel van de latere verzen gaan mank aan dit 'euvel.' Wat absoluut niet wil zeggen dat hij na 1964 geen mooie gedichten meer heeft geschreven. In 1972 bijvoorbeeld het vers J.C.1966 (J.C. staat voor Jezus Christus) uit de bundel Wonder boven Wonder: Schop mij een geweten/ schop mij een wereld binnen/ waarin ik niet langer mor/ en honger naar vergelding/ (…)
In de cyclus over Vincent van Gogh in Louter genieten staan ook wonderschone zinnen: Je haalt de zon/ niet in, die/ ondergaat/ maar in je hoofd/ blijft het suizen/ is de kleur de kleur/ is de kracht de kracht/ is het leven/ weergegeven/ nog het leven?/(…)

Als Dichter des Vaderland ad interim werd Simon Vinkenoog door het publiek gekozen in 2004 (Op de site van Rottend Staal), toen Gerrit Komrij onverwachts opstapte, maar de NRC erkende deze verkiezing niet. Symptomatisch voor de hele loopbaan van Vinkenoog, overigens. Publiek dat staat te dansen en te juichen, de gevestigde literaire orde, die zijn wenkbrauwen fronst. Hij maakte een paar gedichten in deze betwiste functie o.a. voor Mabel Wisse Smit, die in het huwelijk trad met Johan Friso van Oranje Nassau: Mabel en Friso: De wereld veroveren doe je met z’n tweeën/ Verliefd, verloofd, getrouwd,/ Nooit raak je uitgevreeën/(…) Vraag is of het echtpaar dit gedicht aan de muur heeft gehangen, maar het is wel een vers met een geestig begin. In 2006 kwam Zonneklaar uit bij uitgeverij Passage. De bundel is opgedragen aan Edith, de onafscheidelijke vrouw, die Simon inspireerde de laatste tientallen jaren. In deze bundel het vers Niets: ik wilde verhalen laten komen/ maar pijnbesprongen woorden/ wilden niet loskomen/(…) Misschien hadden deze woorden juist af en toe wel moeten loskomen, want ze vormen maar al te vaak de broodnodige ingrediënten voor dramatische poëzie zoals bijvoorbeeld destijds Cor Vaandrager kon maken. Simon Vinkenoog ziet het leven rooskleurig in, wit misschien, maar wit kan vergelen.

Een eindoordeel vellen over deze gigantische bundel gedichten is moeilijk, zo niet onmogelijk. Daarvoor is er te veel van verschillend kaliber. Van zeer fraai tot oubollig. Op het verjaardagsfeest van Hans Plomp verzuchtte Simon Vinkenoog voor de microfoon: “Ben ik eindelijk verzameld, word ik niet besproken.” Onterecht en ook niet billijk. Een laagdrempelig fenomeen als Vinkenoog, verdient het besproken te worden! Maar een serieuze recensent moet zich dan niet door het omvangrijke oeuvre laten afschrikken. Misschien zou er een uitgebreide biografie van hem moeten verschijnen met veel- erg veel- over de ontstaansgeschiedenis van alle verzen, flarden en gedichten. Misschien moeten we het bij Vinkenoog Verzameld laten, het zien als een kunstwerk, meer nog dan een verzameling gedichten. En daarvoor dankbaar zijn als een Bikkhu, een bedelmonnik. Deze recensent knielt alvast met u mee. Maar wordt waarschijnlijk door de Zen Meester gestraft met een klap tussen de schouderbladen. Meditatie vereist namelijk contemplatie!

Dat Vinkenoog een momentum is voor de Vaderlandse Dichtkunst en de podiumtijgers, waar we niet omheen kunnen, staat als een paal boven water. Sinds de beroemde bloemlezing Atonaal (1951) waarin hij experimentele dichters aan het woord liet is Vinkenoog nooit weggeweest van de podia, hoezeer het establishment het ook had gewenst. Of dit altijd verzen heeft opgeleverd, die we met een knijpbril op moeten lezen is de vraag. Moeten we Simon Vinkenoog vragen ze bij ons thuis te komen voordragen of is dat niet nodig? Op zijn website www.simonvinkenoog.nl kunnen we hopelijk lezen waar hij zo iedere dag uithangt en optreedt. In de tussentijd hebben we genoeg te genieten aan Vinkenoog Verzameld.
Want: We lachen weer. De lucht is opgeklaard/ Wat stoom afgeblazen, de chaos bedaard,/ ik kan weer een gedichtje tikken,/ de telefoon opnemen, zeggen:/
Ja, daar spreekt u mee/ Ik steek van wal./ Niets meer te onderdrukken.

Karel Wasch

+

Drie groene halsbandparkieten doen zich in de grote kastanjeboom achter ons huis (uitzicht op het dak van Theater Carré en de MULO in de voormalige Stadstimmertuin, die ik van 1941 tot 1944 bezocht) te goed aan opkomende bloemknoppen; toch jaarlijks vol kaarsen. Even daarna zie ik vanuit het bed waar ik de Volkskrant lees het eksterpaar, hun nest in de winter duidelijk zichtbaar tussen de takken, omgeving, habitat of territorium overigens van Amstel-zeemeeuwen, duiven, merels, pimpel- en koolmezen, een vlaamse gaai soms, reigers ... Vrije vogels in de ruimte van dit waterland. Gevederde vrienden, mooi volkje.

+

Ik heb hier in Kersvers iets ten onrechte geschreven, dat een R E C T I F I C A T I E behoeft.
Mijn verontschuldigingen gaan naar de VPRO, Ellen Jens en Wim Brands.
Aan het t.v.- gesprek van de laatste met Eric Duivenvoorden, biograaf van Robert Jasper Grootveld, dat voor diens dood opgenomen, zondag jl uitgezonden, ging een aankondiging vooraf, die ik niet gezien heb: In memoriam, Robert Jasper Grootveld, 1932-2009. Waarvan acte; vaste stek het zondagmorgenboekenprogramma van de VPRO-televisie: 'een feest voor de geest'...

Aanstaande zaterdag 7 maart vindt de uitvaart van Jasper de Doper van KLAAS naar Zorgvlied plaats. Verwacht worden belangstellenden rond twaalf uur 's middags bij het Lieverdje aan het Spui, waarna een tocht met vlotten en bootjes over grachten en de Amstel zal volgen.

Dank voor alle, of gedeelde, aandacht. I am a camera. Ik neem waar. Ik constateer. Ik noteer. Simon Vinkenoog, knipooggetuige.


Maandag 2 maart 2009

Dankbaarheid - een der meest interessante gevoelens, die je kunt meedragen. Is het niet voor de zon, die nu op mijn vingers schijnt, waarvan de kootjes met letters dansen of het niets is. Dankbaar dit jaar de 20-jarige echtverbintenis met Edith Ringnalda te vieren, dag in dag uit.
Dankbaar dat ik kan voelen (heftig) en van alles (intens) meemaken, denken (voor en na) en lopen (stapvoets), meeleven en verwerven, verwerken, verstrekken.
Nieuwe woorden voor oude; telkens weer de inblazingen van het moment - gelardeerd met de wereldgeschiedenis waarvan je deel uitmaakt; dankbaar ook voor de rollen die je hebt mogen spelen.
Ik kom er toe dit te overdenken, na het lezen - in enkele maanden - van drie levensbeschrijvingen, waarin ik tussen de regels en pagina's opduik : Simon Posthuma, Hugo Claus en Robert Jasper Grootveld. Boordevolle levens: deel van mijn wereldgeschiedenis, die minstens zo turbulent was/is als de huidige - door de media angstvallig & nauwgezet bijgesloft.

+

Cees Nooteboom over Hugo Claus:
"Alzheimer heeft geen geheimen meer, de kennis die wij er van hebben heeft de kracht van een onfeilbare voorspelling. Het is een vernietigende ziekte die niet meer loslaat, en die zich, zeker in het geval van een schrijver, langzaam maar zeker doorvreet en het centrum van zijn systeem, waar het geheugen woont en waar de woorden tot zinnen gevormd worden, ontregeld en vernietigd. Hugo Claus kon niet meer schrijven, en vertelde daarover: de wreedheid van deze ziekte wil dat degene zich van het verloop van het proces bewust is, en het ook per dag kan volgen. Niet meer schrijven was voor hem onverdraaglijk. Anderhalf jaar geleden was de diagnose onontkoombaar: men vertelde hem niet alleen dat hij Alzheimer had, maar ook hoe lang hij de ziekte had. Hugo was nobody's fool, hij wist het al zonder het zeker te weten, en maakte er tegenover zijn vrienden grappen over. Ik herinner me dat wij samen in New York waren en gedichten zouden lezen in het Poet's House. In de taxi liet hij zijn gedichten liggen. Zulke dingen gebeuren, later zijn die onaangename gebeurtenissen vaak stof voor hilarische verhalen over verstrooidheid, maar in retrospekt worden het dan tekens voor naderend onheil."

Uit een interview (2003) met Veerle Claus-De Wit :
"Hij moet niet meer zo nodig. Misschien speelt het mee dat op zijn laatste novelle Een slaapwandeling in Vlaanderen weinig reactie is gekomen.(...) Hugo heeft ook veel over de dood nagedacht, zeker de laatste tijd. Mijn vader is in december 2002 gestorven, mijn allerbeste vriend, Eddy van Vliet is er niet meer - we kunnen moeilijk niet aan de dood denken.
Hij heeft er ook veel over geschreven. Een slaapwandeling (De Bezige Bij, 2000) is bijna voorspellend, heel gek. De dichter is inderdaad een ziener, zoals hij zo vaak gezegd heeft. Of misschien heeft hij aan zijn eigen stelling willen beantwoorden. Hugo is niet bang voor de dood, wel voor de aftakeling. Maar zover zal het niet komen, wij zijn allebei lid van de vereniging Waardig Sterven. Daar praten we heel open over: met mijn vader, die terminale kanker had en uiteindelijk overleden is aan hartstilstand, werd ook gewoon over het eind gepraat."

Beide teksten in Hans Dütting: Hugo Claus - De Reus van Vlaanderen, 2009 Uitgeverij Aspekt, www.uitgeverijaspekt.nl - de schrijver ontdekte zelf 143 drukfouten; belooft beterschap voor volgende boeken van zijn (gecorrigeerde) hand.

+

Telefoongesprek: Gronings schilder-tangoleraar Gerriet Postma vrijdag overleden, 76 jaar.

                                                                            

GHESÈR KHAN 1941 - Tempera on canvas, 62 x 126 cm. Private collection, Moscow
Uit: Nikolay Roerich - Masters of World Painting Aurora Art Publishers Leningrad 1976


Namkhai Norbu: DROOMYOGA en de beoefening van het natuurlijke licht. Uitgeverij Altamira, Heemstede, 144 blz., 1997, Isbn 90-69633-403-1).
Uitgeverstekst: "De droom is in vele culturen en tradities altijd van grote waarde geweest. Vaak werden dromen toegeschreven aan zieners en leiders van het volk. Het is duidelijk dat zeker de westerse mens van deze tijd die sterk gericht is op de buitenwereld, het contact met de levende beelden van zijn bewustzijn nagenoeg niet toelaat.
Als wij, zoals ook de auteur, ervan uitgaan dat de droom bewust ervaren kan worden en richting kan geven aan het dagelijks bestaan, verandert de slaap in een 'veranderde staat van bewustzijn'. In dit boek geeft Namkhai Norbu richtlijnen om de helderheid binnen de slaap en de droomstaat te versterken. Hij introduceert methoden om de droomstaat richting te geven en stelt deze in dienst van de Dzogchen-traditie die gericht is op de ontwikkeling van het zelfbewustzijn. In deze traditie is inzicht in dromen niet alleen gericht op de droom zelf, maar op het uiteindelijke doel van de mens, bevrijding en zelfrealisatie."

Noot bij hoofdstuk twee van dit boek: De nachtelijke beoefening.

"Bardo. Bardo wil letterlijk zeggen 'tussenstadium'. Er zijn zes bardo's.
De eerste bardo is de bardo van de gewone wakende staat (Tibetaans: kye ne bardo), de ervaring van de wakkere, bewuste werkelijkheid zoals wij die kennen.
De tweede is de bardo van de droomstaat (milam bardo), de ervaring van de droomstaat tijdens de slaap.
De derde bardo, de meditatie-bardo (samten bardo), betreft alle ervaringen tijdens meditatie, vanaf de meditatie van de novice tot aan de volkomen verlichting.
De vierde bardo, die van het sterven (chilkai bardo ) is het proces waarbij de vijf elementen waaruit het lichaam is samengesteld (ruimte, lucht, water, vuur, aarde) in elkaar overgaan en oplossen. Volgens het Tibetaanse Dodenboek gaat het element aarde, dat geel van kleur is, als eerste op in het element water. De stervende ziet de kleur geel, voelt zich zwak en kan niet meer staan. Het is alsof zijn of haar omgeving wegvalt. Vervolgens gaat het element water op in het element vuur. De stervende ziet inwendig de kleur wit en voelt zich uitwendig alsof zijn of haar omgeving overstroomd is met water. Het gezicht en de keel voelen droog aan en er is sprake van grote dorst. Als derde gaat het element vuur op in het element lucht. De stervende ziet inwendig de kleur rood, terwijl zijn of haar omgeving warm aandoet. De persoon in kwestie kan, als de hitte van het lichaam oplost, een brandende gewaarwording hebben. Als vierde gaat het element lucht op in het element ether, de ruimte. De stervende ziet inwendig de kleur groen en ervaart de omgeving uitwendig alsof deze wordt vernietigd door felle windvlagen en luide donderslagen. In het vijfde stadium gaat de ether op in het bewustzijn, de verschijnselen verduisteren en het momentane bewustzijn gaat teloor, zoals wannneer iemand flauwvalt.
De vijfde bardo (chonyid bardo), de bardo van de werkelijkheid, houdt in dat er geesten opdoemen en hallucinaties optreden als gevolg van de karmische beheptheid van de persoon in kwestie. Het individu kan door middel van zijn meditatief bewustzijn onderkennen dat deze beelden in werkelijkheid van illusionaire aard zijn. Deze hallucinatorische visioenen lijken op de beelden die zich voordoen in dromen. Vandaar dat men er goed aan doet het vermogen tot lucide dromen te zien als een illusie. Volgens het Tibetaanse Dodenboek kun je een verlichtingservaring krijgen als het je lukt vast te houden dat deze angstaanjagende ervaringen niets anders zijn dan manifestaties van de geest.
De zesde bardo (sipa bardo), de bardo van het zoeken naar wedergeboorte in samsara (Hier & Nu, in den vleze; SV), komt overeen met de manier waarop het Tibetaans boeddhisme tegen reïncarnatie aankijkt. De sipa bardo beschrijft het proces waarbij een individu, afhankelijk van zijn of haar karma, wordt herboren in een van de zes rijken - het godenrijk, het rijk van de halfgoden, het mensenrijk, het dierenrijk, het rijk van de hongerige geesten en het hellerijk. Het Tibetaans boeddhisme stelt - en dat is een interessante parallel met de theorie van de psychoanalyse - dat het indivdu, terwijl het nog in het mentale lichaam verkeert, zich seksueel aangetrokken voelt tot de ouder van het andere geslacht en een afkeer heeft van de ouder van hetzelfde geslacht. In feite ziet het nog niet geïncarneerde wezen volgens de Tibetaans-boeddhistische filosofie alleen de geslachtsorganen van de toekomstige ouders. Dit is wellicht de meest fundamentele grondslag van ons zogenaamde oedipuscomplex."

+

Wel de langste voetnoot hier ooit aangehaald!
De Bardo Thödol, het Tibetaanse Dodenboek diende in de versie van W.Y.Evans-Wentz - er zijn heden ten dage meerdere, verschillende uitgaven beschikbaar - als handboek en geestelijke reisgids voor psychedelica-gebruikers, en werd halverwege de jaren zestig samengesteld door de Amerikaanse psychologen en LSD-pioniers aan de Harvard University Timothy Leary, Ralph Metzner en Richard Alpert (later Ram Das):The Psychedelic Experience.
Het verscheen in 1969 als nummer vijf in de Kwintessens-reeks van de Bezige Bij: De Psychedelische Ervaring in 1969. De vertaling was van Richard Hübner's hand en ik 'deed' de aanwijzingen en richtlijnen. In deze versie is sprake van eerste, tweede en derde bardo, waar in bovenstaande Dzochgen-rangorde vierde, vijfde en zesde staat; resp. genaamd De periode van ik-verlies of niet-spel extase; de periode der hallucinaties en de periode van re-entry - in het dagelijks leven, van verkeerslichten en andere spelletjes.
In deze context is het even wijzen op de woorden spel en niet-spel: in het Engels game & non- game. (Te vergelijken met Eric Berne's boek Games People Play), over transactionele analyse.)
De Nederlandse vertaling spreekt van toeren, spelletjes: ' handelingen en gedragingen, die bepaald worden door rollen, regels, rituelen, doelstellingen, strategieën, waarden, taal, plaatsbepaling in tijd en ruimte en kenmerkende bewegingspatronen. Gedrag dat niet aan deze negen punten beantwoordt is geen toer ('non-game'), hiertoe behoren lichamelijke reflexen, spontaan spelen en transcendent bewustzijn.'

Nobody's fool. Turn off your mind, relax, float downstream... Aan de monding van de zee, in magisch centrum Amsterdam. As Happy As Can Be. Yes, You Can!

Simon Vinkenoog, in the mood for love...


Uit: Milk & Honey, words n' pictures by Abdul Mati Klarwein, 1973


Zondag 1 maart 2009

Hoe ontroerend, oprecht en overtuigd - drie keer o, o, o - was zangeres Frédérique Spigt in het VPRO-programma met haar liedje Spreek! Spreek tegen vreemden! Spreek met elkaar!
Terecht werd het door presentator Hans Flupsen 'een oproep' genoemd; het maakte ook diepe indruk op mij, evenals haar inzet in het gesprek: een zangeres met gouden hart en universele stem; en wat een uitstekende band! Heerlijk om naar te luisteren.

+

Gekeken en geluisterd uiteraard ook naar het aangekondigd gesprek van Wim Brands met Eric Duivenvoorden, schrijver van het vorige maand verschenen boek Magiër van een nieuwe tijd - Het leven van Robert Jasper Grootveld (Arbeiderspers, Amsterdam/Antwerpen).
Het was een interessant gesprek, daar niet van, beiden kwamen welbeslagen voor de dag, met filmbeelden uit het verleden, maar bljkbaar was het gesprek opgenomen vóór het overlijden van Robert Jasper; er werd blijkbaar van uitgegaan dat hij nog in leven was. Ellen Jens had daar toch wel een klein P.S.-je aan kunnen toevoegen: RJG: 19 juli 1932 - 26 februari 2009: God hebbe zijn ziel.
Omissie, vergissing, o, o, o.

+

Inmiddels meer dan halverwege - ruim over de helft - van de 568 pagina's die Hans Dütting gewijd heeft aan Hugo Claus De Reus van Vlaanderen, dat elf maanden na diens dood bij uitgeverij Aspekt verscheen; haastwerk - te zien aan de vele spel-, taal & andere fouten (verkeerd gespelde namen, ontbrekenden in het personenregister), die het interessante boek ontsieren. (Op blz.154 bijvoorbeeld 6 regels twee keer achter elkaar).
Even wennen is het ook, in de Particuliere Intermezzi, aan de onverheelde bewondering die de dokumentalist voor de Meester aan de dag legt. Naar aanleiding van Het Schommelpaard, in 1988 gespeeld door de Compagnie van de XXe Eeuw, door Claus geschreven en geregisseerd: "De critici hadden er geen goed woord voor, zelf heb ik het nooit gezien, uiteraard wel gelezen, en aan mij moet je niet vragen wat ik er van vind, ik heb altijd alles van de meester mooi gevonden."
Hetgeen niet wegneemt, dat er vanzelfsprekend mooie anecdotes (over de Dames in Claus' leven) en treffende uitspraken in te vinden zijn.
De zichzelf altijd weer tegensprekende Claus bij zijn 60ste verjaardag: "Er zijn weinig dingen waarvan ik het gevoel heb dat mijn leven ervan afhangt, ik ben ruim verzoend met het idee dat mijn leven bepaald wordt door het grootste toeval en niet door noodzaak."(327) en "Bij het theater of de film krijg ik het gevoel dat ik weer mens ben. Want dat ben ik niet. Ik ben een amorfe, in een hoek snikkende meikever met een zacht binnenste en aan de buitenkant een klein zwart pantsertje." (335)
Boeken en films, toneelstukken en ontmoetingen, alles komt aan bod: de vrienden en vriendinnen, de broers, de vijanden (een afgunstige Jan Cremer op pagina 246), de gedichten en rellen - in bonte afwisseling, leven & werk, komt het in een kleine tweehonderd vignetten, korte hoofdstukken ter sprake..
Zeer lezenswaardig; bij een volgende druk kan rekening gehouden worden met Nooteboom's aanvullingen en mijn correcties - ik lees met de pen in de hand. Evenals in eerdere werken van Dütting (over Mulisch, Wolkers en Cremer) is er een hoog jongensboekgehalte, waarvan het enthousiasme mij persoonlijk zeer aanspreekt.

+

Vandaag geen Buitenhof, Ma bekijkt de prenten in het Vooroudergevoel-boek van de Blokker-dynastie, Edith bereidt in de keuken saté-saus voor en bij het Amstel Hotel zie ik, uit het raam kijkend, heeft zich een aantal groupies voor de ingang geposteerd; ik weet niet om welk idool het gaat; brandweer of ambulance alarmeren voorbij - het leven wordt weer een hoorspel. Ik ga verder lezen en voel zondagsrust over me dalen. Gegroet, Simon Vinkenoog, vrijetijdsbesteder.


Uit: MOSAICS A Survey of their History and Techniques van Ferdinando Rossi
Pall Mall Press, Londen 1970


februari 2009